Epikürizm (yun. Ἐπικούριος - Epikourios) – Epikür (M.Ö. 341-270) tərəfindən yaradılmış fəlsəfi məktəb və həyat tərzi. Bu məktəb, həm fəlsəfi bir sistem, həm də əxlaqi bir yanaşma olaraq, insan həyatının məqsədini xoşbəxtlikdə görür və bu xoşbəxtliyə çatmaq üçün əsas vasitə kimi ataraksiyaya (ruh sakitliyinə) və aponiyaya (ağrıdan azad olmağa) önəm verir.
Epikürçülüyün əsas prinsipləri arasında zövqlərin təsnifatı, həzzi həyatın məqsədi kimi qəbul etmək, lakin bu həzzin həddindən artıq olmasının xoşbəxtliyə deyil, əksinə əzablara gətirib çıxaracağını vurğulamaq dayanır. Yəni, Epikürçülük hedonizmin bir növüdür, ancaq sadəcə istənilən həzzin ardınca qaçmaq deyil, uzunmüddətli və davamlı bir xoşbəxtliyin qurulmasını məqsəd qoyur. Bu uzunmüddətli xoşbəxtlik isə ağıl və təmkinli davranışlarla əldə edilə bilər.
Epikürçülük, ilahları inkar etmir, lakin onların insan həyatında müdaxilə etmədiyini və insanlara qarşı biganə qaldığını iddia edir. Bu da insanları ilahi cəza və mükafat qorxusundan azad edir və onlara öz həyatlarını sərbəst şəkildə qurma imkanı verir. Bundan əlavə, ölümün də qorxulu bir şey olmadığını, çünki ölüm anında insanın şüuru olmadığını, ölüm anından əvvəl isə insanın həyatdan zövq aldığını qeyd edir.
Mətndə qeyd edildiyi kimi, epikürizm, platonik eşq kimi mistik və idealist yanaşmalara qarşı bir alternativ kimi poeziyada öz əksini tapmışdır. Platonişk eşq daha çox mənəvi və ilahi bir sevgiyə əsaslansa da, epikürizm bu sevgini həyatın real zövqləri və insanın öz rifahı ilə əlaqələndirir. Yəni, epikürizm, həyatı daha realçı və praktik bir şəkildə yaşamağa təşviq edir.
Qısaca olaraq, epikürizm, xoşbəxtliyi həyatın əsas məqsədi olaraq görən, anlamlı, sakit və ağrıdan azad bir həyat yaşamağı və ağıl yolu ilə əldə edilən uzunmüddətli zövqləri təbliğ edən bir fəlsəfi və həyat tərzi sistemidir.