Empiriokritisizm [yun.] fəls. XIX əsrin sonlarında meydana çıxmış, subyektiv idealist xarakterli fəlsəfi cərəyana verilən addır. Bu cərəyanın əsasını, özünün təcrübəyə (empirism) əsaslanan iddialarına baxmayaraq, biliyin mənbəyini subyektiv təcrübədə, yəni fərdin şüurunda axtarması təşkil edir. Başqa sözlə, empiriokritisizm duyğulara və hisslərə əsaslanaraq, obyektiv gerçəkliyin mövcudluğunu inkar edir və ya ən azından onun biliklə əldə edilməsinin mümkünlüyünü şübhə altına alır.
Empiriokritisizmin əsas nümayəndəsi alman filosofu Riçard Avenariusdur. Onun fəlsəfəsi, əsasən, "əşya kimi dünya" anlayışına qurulub. Avenarius "əşya kimi dünya" anlayışını xarici aləmin subyektiv təcrübəyə qarşı qoyduğu bir anlayış kimi təqdim edir. Yəni, biz dünyanı öz subyektiv təcrübəmizin prizmasından dərk edirik və bu təcrübədən kənar bir obyektiv reallıq haqqında həqiqi bilik əldə etmək mümkün deyil. Bu baxımdan, empiriokritisizm, kantizmin bir növ təkamülü və ya yenidən şərh edilməsi kimi də qəbul edilə bilər.
Empiriokritisizm həmçinin, XIX əsrin sonlarında fizikada yaşanan böhranla sıx bağlıdır. O dövrün fizikasında klassik fizikanın qanunlarının iflası, yeni kəşflər və nəzəriyyələr (məsələn, kvant mexanikası) bilik haqqında köhnə təsəvvürləri sarsıdırdı. Empiriokritisizm bu böhranı, biliyin məhdudluğu və obyektiv həqiqətin əldə edilməsinin mümkün olmaması kimi şərh edirdi. Bu səbəbdən, həm fəlsəfi, həm də elmi dairələrdə geniş müzakirələrə səbəb olmuşdur. Əsasən, pozitivizm və neopozitivizm kimi fəlsəfi cərəyanların yaranmasında müəyyən rol oynamışdır.
Qeyd etmək lazımdır ki, empiriokritisizm özünün subyektiv idealist təbiətinə görə, dialektik materializm tərəfindən tənqid olunmuş və elmi baxımdan qəbul edilməmişdir. Lakin tarixi kontekstdə, bilik nəzəriyyəsinin inkişafında özünəməxsus yer tutur və müasir fəlsəfəyə təsirini bu gün də hiss etdirməkdədir.