Empiriokritik (yun. ἐμπειρία - təcrübə + κριτικός - tənqidi) – fəlsəfədə empiriokritisizmin tərəfdarını bildirən termindir. Bu, sadəcə bir "tərəfdar" sözündən daha çox məna daşıyır. Empiriokritiklər, öz fəlsəfi mövqelərini təcrübəyə əsaslanan tənqidi yanaşma ilə ifadə edirlər. Onlar gerçəkliyin təkcə duyğu orqanları vasitəsilə qavranıla biləcəyini irəli sürür, lakin bununla yanaşı, bu qavrayışın obyektiv həqiqətə uyğunluğunu da tənqid edərək, subyektiv təcrübənin limitlərini araşdırırlar.
Empiriokritisizm, XIX əsrin sonları və XX əsrin əvvəllərində meydana çıxan və neopozitivizmin öncüllərindən biri olan bir fəlsəfi cərəyandır. Bu cərəyanın əsas nümayəndələri arasında Riçard Avenarius və Ernst Maç yer alır. Onlar, Kant fəlsəfəsinin "şey-öz-özlüyündə" anlayışını rədd edərək, elmə əsaslanan bir dünya görüşü qurmağa çalışmışlar. Bunun üçün, subyektiv təcrübə ilə obyektiv gerçəklik arasındakı münasibəti yenidən müəyyən etmək istəmişlər.
Empiriokritiklər üçün, elm həqiqətin yeganə mənbəyidir və fəlsəfənin rolu da elmi nəticələri tənqid etmək və təkmilləşdirməkdən ibarətdir. Lakin onların yanaşması, bütün bilikləri təcrübəyə endirməyə çalışması səbəbindən, bir çox tənqidlərlə də üzləşmişdir. Mütləq həqiqətin mövcudluğu, elmin obyektivliyi və təcrübənin limitləri kimi məsələlər, empiriokritisizm üçün həmişə aktual olaraq qalmışdır.
Beləliklə, empiriokritik sadəcə bir məktəbin tərəfdarı deyil, həm də təcrübəyə əsaslanan, tənqidi yanaşmanı özündə birləşdirən, bilik və gerçəklik münasibətlərinə yeni bir baxış təklif edən bir fəlsəfi düşüncə tərzinin nümayəndəsidir.