Ekspressionizm [fr. expressionisme] XX əsrin əvvəllərində, əsasən Birinci Dünya Müharibəsi öncəsi və sonrası illərində Avropada yaranmış və sürətlə yayılmış bir incəsənət və ədəbiyyat cərəyanıdır. Bu cərəyan, burjua incəsənətinin hakim olduğu bir dövrdə, həqiqəti obyektiv şəkildə təsvir etməkdən imtina edərək, sənətkarın subyektiv duyğu və təəssüratlarını ifadə etməyə yönəlib. Ekspressionistlər ətraf aləmi, həyatı öz daxili aləmləri, emosiya və hissləri prizmasından süzərək təsvir edirdilər.
Ekspressionizmin əsas məqsədi, həqiqətin obyektiv təsvirindən daha çox, insanın daxili həyəcanını, əzabını, qorxusunu, ümidini və digər duyğularını ifadə etmək idi. Bu səbəbdən ekspressionist əsərlər tez-tez qeyri-təbii rənglər, deformasiya olunmuş formalar, qeyri-adi kompozisiyalar və ifadəli fırça vuruşlarından istifadə edərək güclü emosional təsir yaradır.
Ekspressionizm rəngkarlıqda, heykəltəraşlıqda, ədəbiyyatda, musiqidə, teatrda və kinoda özünü göstərib. Rəssamlar güclü rəng kontrastlarından, qeyri-təbii rəng palitrasından, deformasiya olunmuş fiqurlardan və ifadəli fırça vuruşlarından istifadə edərək öz daxili dünyalarını canlandırırdılar. Ədəbiyyatda isə ekspressionistlər psixoloji təhlillərə, süjetə daha az önəm verərək, qeyri-adi dil və üslub vasitələrindən istifadə edərək, insanın daxili dünyasına, onun düşüncə və duyğularına diqqət yetirir, tez-tez qaranlıq, qorxulu və həyəcanlı mövzuları işləyirdilər.
Ekspressionizmin əsas nümayəndələri arasında Edvard Munk, Ernst Ludwig Kirchner, Vasili Kandinski, Kazimir Maleviç (suprematizmi ilə), Frans Kafka, Rainer Maria Rilke kimi məşhur sənətkarlar və yazıçılar yer alır. Bu cərəyanın təsiri bu gün də müasir incəsənətə təsirini davam etdirir və müxtəlif sənət formalarında öz əksini tapır.
Qısacası, ekspressionizm sadəcə bir incəsənət cərəyanı deyil, XX əsrin başlanğıcında dünyanı sarsıdan dərin sosial və psixoloji dəyişikliklərin güzgüsüdür. Sənət vasitəsilə duyğuların, hisslərin və daxili dünyanın ifadəsinə yönələn bu cərəyan, incəsənət tarixində əvəzsiz yerini tutmuşdur.