Eklektika (eklektizm) termini, özündə müxtəlif və bəzən ziddiyyətli mənbələrə, üslublara və ya nəzəriyyələrə istinad edərək yeni bir bütöv yaradan yanaşmanı ifadə edir. Bu, sadəcə olaraq müxtəlif elementləri bir araya gətirmək deyil, daha çox bu elementlərin seçici və diqqətli bir şəkildə birləşdirilməsi, onların aralarındakı uyğunsuzluqlara baxmayaraq, məntiqi və estetik bir bütövlük yaratmaq cəhdidir.
Eklektizm, hər hansı bir sahədə, o cümlədən incəsənətdə, memarlıqda, ədəbiyyatda, fəlsəfədə və hətta elmdə özünü göstərə bilər. Məsələn, bir memarlıq üslubunda klassik sütunları müasir materiallarla birləşdirmək, ya da bir ədəbi əsərdə müxtəlif janr və üslub elementlərini istifadə etmək eklektizmin nümunələridir. Bu yanaşma, bəzən qeyri-adi və gözlənilməz nəticələrə gətirib çıxararaq, ənənəvi sərhədləri aşır və yeni yaradıcılıq imkanları yaradır.
Lakin, eklektizm həmişə müsbət qarşılanmır. Bəziləri onu yaradıcılığın olmaması, fikir çatışmazlığı və ya zövqsüzlük kimi qiymətləndirə bilərlər. Çünki eklektik əsərlər, özündə bir çox element birləşdirdiyinə görə, bəzən dağınıq və uyğunsuz görünsə də, düzgün tətbiq edildikdə, zənginlik və orijinallıq yarada bilər. Əsas odur ki, seçilən elementlər düşünülmüş şəkildə, bir-birini tamamlayan və əsərin ümumi ideyasını gücləndirən şəkildə birləşdirilsin.
Tarix boyu eklektizmin müxtəlif mədəniyyətlərdə özünəməxsus ifadəsi olmuşdur. Qədim dövrlərdən başlayaraq, müxtəlif mədəniyyətlərin qarşılıqlı təsiri nəticəsində eklektik üslublar və ideyalar meydana çıxmışdır. Müasir dövrdə isə, qloballaşma və məlumat axınının sürətlənməsi ilə eklektizm daha da geniş yayılmış və inkişaf etmişdir.
Nəticə etibarilə, eklektika yalnız bir üslub və ya yanaşma deyil, yaradıcılığın mürəkkəb bir formasıdır. Onun uğuru, müxtəlif elementləri bənzərsiz bir bütövə çevirmək bacarığından asılıdır. Bu bütünlük isə, sadəcə təsadüfi birləşmə deyil, diqqətli düşünmə və seçmənin nəticəsidir.