Dünügün (zərf): Gecə-gündüz, fasiləsiz, ardıcıl, daima, hər an, kəsilmədən davam edən bir hal və ya prosesi bildirir. Sadəcə "dünən" kimi keçmiş zamanı ifadə etmir, əksinə, zamandan asılı olmayaraq, davamlılığı, təkrarçılığı və ya fasiləsizliyi vurğulayır. Mütləq bir zaman məhdudiyyətinə malik deyildir, "hər zaman", "hər an" mənalarına daha yaxındır. Bu mənada "daima", "həmişə" sözlərinin sinonimi kimi istifadə edilə bilər, lakin "daima" və "həmişə" daha statik bir davamlılığı ifadə edərkən, "dünügün" bir az daha dinamik, fasiləsiz və təkrarlanan bir hərəkəti ifadə edir.
Nəsiminin misrasında olduğu kimi ("Düngün fəraqindən gözüm yaş tökərü qan axıdar.") "dünügün" sözü sözügedən hadisənin fasiləsiz davam etdiyini, şairin dərdinin hər an, kəsilmədən yaşadığını göstərir. Burada zaman məhdudiyyəti yoxdur, şairin əzabı fasiləsiz olaraq davam edir.
İkinci misrada ("Əmma dünükün fəğan edərdi; Xunabi-cigər rəvan edərdi") isə "dünügün" sözünün daha çox "hər zaman", "əvvəllər də" mənasında istifadə olunduğunu görürük. Bu kontekstdə hadisənin keçmişdə də davam etdiyini, təkrarlandığını ifadə edir. Beləliklə, sözün mənası kontekstdən asılı olaraq bir az dəyişə bilir, lakin əsas mahiyyəti fasiləsizlik, ardıcıllıq və davamlılıq olaraq qalır.
Qeyd edək ki, "dünügün" sözü müasir Azərbaycan dilində nadir hallarda işlənir və daha çox klassik ədəbiyyat əsərlərində rast gəlinir. Onun leksik əhəmiyyəti tarixi və dil tarixi baxımından qiymətlidir.