Disharmoniya (yun. [ἁρμονία] - harmoniya sözünün antonimi): Musiqi nəzəriyyəsində disharmoniya, harmoniyanın — səslərin xoş və ahəngdar birləşməsinin — pozulması deməkdir. Bu, sadəcə xoşagəlməz səslərin bir araya gəlməsi deyil; daha çox, gözlənilən harmonik ardıcıllığın qəsdən və ya təsadüfən pozulması, dinləyiciyə gərginlik, qeyri-müəyyənlik və ya hətta narahatlıq hissi yaratmasıdır.
Disharmoniyanın təsiri tamamilə kontekstdən asılıdır. Musiqi əsərinin ümumi üslubu, əvvəlki harmonik hissələri və disharmoniyanın tətbiq edildiyi üsul disharmoniyanın təsirini müəyyən edir. Məsələn, romantizm dövrünün bəzi əsərlərində disharmoniya emosiyaların ifadəsində, dramatizm yaratmaqda istifadə olunur. Klassik musiqidə isə, ümumiyyətlə, daha az, lakin daha əhəmiyyətli bir şəkildə tətbiq olunur, gərginliyi artırmaq və ya həllə gətirmək üçün xüsusi anlarda istifadə edilir.
Musiqidən kənarda isə, "disharmoniya" sözü daha geniş mənada, hər hansı bir sistemin, quruluşun və ya vəziyyətin ahəngsizliyini, tarazlığının pozulmasını ifadə edir. Bu, memarlıqda, rəssamlıqda, hətta ictimai həyatda da öz əksini tapır. Məsələn, rənglərin uyğunsuzluğu, memarlıq elementlərinin qeyri-proporsional olması, sosial qruplar arasında anlaşılmazlıqlar da disharmoniyanın nümunələri kimi qəbul edilə bilər. Beləliklə, disharmoniya, sadəcə musiqi deyil, həm də həyatın müxtəlif sahələrində mövcud olan bir fenomendir.
Maraqlı bir məqam odur ki, disharmoniya özündə, paradoksal şəkildə, bir növ gözəllik və ya cazibə daşıya bilir. Tam harmoniya monotonluq yarada bilərkən, disharmoniyanın düzgün istifadəsi əsərinə dərinlik, ifadəlilik və dramatizm əlavə edə bilər. Bu, sənətkarın öz yaradıcılıq potensialının genişliyini nümayiş etdirməsinə imkan verir.