Çul sözü Azərbaycan dilində əsasən atların və bəzi digər heyvanların üstünə örtülən, qış aylarında soyuqdan qorunmaq və ya üstündə oturub rahatlıq tapmaq üçün istifadə olunan, yundan və ya at tükü kimi təbii liflərdən toxunmuş qalın bir örtüyə deyilir.
Çulun toxunmasında istifadə olunan materialın növü və keyfiyyəti onun istilik izolyasiya xüsusiyyətlərini müəyyən edir. Yundan toxunmuş çullar daha isti və yumşaq olur, digər liflərdən toxunmuşları isə daha davamlı və suya davamlı ola bilər. Çulun formasının və ölçüsünün seçilməsi də heyvanın ölçüsünə və istifadə məqsədinə bağlıdır. Daha böyük və qalın çullar daha çox istilik təmin edir, daha kiçik və incə çullar isə heyvanı yalnız soyuqdan deyil, həmçinin günəşin şüalarından da qoruyur.
Tarixən çullar sadəcə istilik mənbəyi kimi deyil, həm də bəzək əşyası kimi istifadə olunmuşdur. Müxtəlif rənglərdə və naxışlarda toxunan çullar heyvanların gözəlliyini vurğulayırdı. Hətta bəzi bölgələrdə çulun naxışları və rəngləri həmin bölgənin mədəniyyəti və tarixi haqqında məlumat verirdi. Bu baxımdan çullar sadəcə praktik əhəmiyyətə malik bir əşya deyil, həm də zəngin mədəni irsimizin bir parçasıdır.
Müasir dövrdə də çulların əhəmiyyəti azalmayıb. Xüsusilə kənd təsərrüfatı ilə məşğul olanlarda və at süvarilərində hələ də geniş istifadə olunur. Texnologiyanın inkişafı ilə yanaşı, yeni materiallardan hazırlanmış, daha davamlı və rahat çullar da istehsal olunur. Ancaq ənənəvi üsullarla toxunan əl işləri olan çullar öz unikal gözəlliyi və keyfiyyəti ilə hələ də qiymətləndirilir.