Canvermə sözü Azərbaycan dilində ölümün ən son mərhələsini, canın bədəndən ayrılmaq üzrə olduğu anı ifadə edir. Sadəcə "ölüm halında olma" deyilməkdən daha çox, bu ifadədə canın çəkişməsi, bədəndən ayrılmaq istəyi və müqavimətin son anlarını hiss etmək var.
Lüğətlərdəki "can üstə olma" və "cançəkişmə" ifadələri canvermənin daha aydın təsvirini verir. "Can üstə olma" ifadəsi fiziki olaraq ölümün həddindən artıq yaxınlığını, canın tədricən bədəndən ayrılmasının başlanğıcını göstərir. Bu, son nəfəsin çəkilməsi, bədənin güclərinin tükənməsi və ölümün qaçılmazlığı hissini əks etdirir.
"Cançəkişmə" isə daha dramatik bir mənzərəni canlandırır. Bu, canın bədəndən ayrılmasına müqavimət, ölümə qarşı son mübarizəni ifadə edir. Bu mübarizə fiziki əlamətlərlə (nəfəs alma çətinliyi, əzələlərdə spazm) yanaşı, ruhi və emosional cəhətlərdən də özünü göstərə bilər. Ölən şəxsin xatirələri, peşmançılıqları və ya gələcəklə bağlı narahatlıqları bu anlarda özünü göstərə bilər.
Beləliklə, canvermə sadəcə bir bioloji proses deyil, həm də ruhi və emosional bir haldır. Bu, həyatın son anlarının dramatik və mürəkkəb təcrübəsini özündə əks etdirən, insanın ölümə qarşı son müqavimətini ifadə edən bir sözdür. Canvermə anı, həm fiziki, həm də metafiziki səviyyədə həyatın son nöqtəsini qeyd edir.