Camış (Bubalus bubalis) iri, güclü bədən quruluşuna malik, qısaboyunlu və gövşəyən bir ev heyvanıdır. Qara rəngi ilə xarakterizə olunan camışlar əsasən isti və rütubətli iqlim şəraitində yaşamağa uyğunlaşmışdırlar. Onlar min illərdir ki, insanlara ət, süd, dəriləri və iş gücü təmin etməklə yardım edirlər. Hətta bəzi mədəniyyətlərdə camışlar müqəddəs heyvanlar kimi qəbul edilir.
Camışın ətli və yağlı südü bir çox yörelerde məşhur qida məhsullarının istehsalında istifadə olunur. Dəriləri isə davamlı və suya davamlı olması səbəbindən əl sənətkarlığında və müxtəlif məmulatların istehsalında geniş tətbiq olunur. Güclü bədən quruluşları sayəsində əvvəllər ağır işlərdə, məsələn, tarlalarda şumlamada və yük daşımada geniş istifadə olunurdular.
Azərbaycan ədəbiyyatında və folklorunda camışın təsviri tez-tez rast gəlinir. "İnək, camış, qoyun, quzu çıxar naxıra otlağa; Köçər arandan el, gedər yavaş-yavaş yaylağa" misrası kimi şeirlərdə camış, köçəri həyat tərzinin, təbiətlə ahəngdə yaşamın simvolu kimi təsvir olunur. Bu, onların ağır işlərin öhdəsindən gəlmək bacarığı və yavaş, ağır hərəkətləri ilə əlaqədardır.
Müasir dövrdə camışların əhəmiyyəti dəyişsə də, kənd təsərrüfatında və həyatımızın müxtəlif sahələrində öz yerini qoruyub saxlayırlar. Onlar həm də bioloji müxtəlifliyin qorunması üçün mühüm rol oynayırlar.