Şakər sözü ərəb mənşəlidir və Azərbaycan dilində bir neçə mənada işlənir. Əsas mənası "xasiyyət", "təbiət", "xüsusiyyət", "davranış tərzi" və ya "adət"dir. Lüğətlərdə "vərdiş", "əda" kimi mənalar da verilmiş olsa da, bu mənalar əsas mənanın kölgəsində qalır və kontekstdən asılı olaraq daha az istifadə olunur. "Şakər" sözü, insanların, heyvanların və hətta əşyaların özünəməxsus xarakteristik xüsusiyyətlərini, davranışlarını və ya əlamətlərini ifadə edir.
Misal üçün, "Bildirçinin bir qəribə şakəri vardır ki, yeri gen olsa oxumaz" cümləsində "şakər" sözü bildirçinin özünəməxsus, qəribə davranış tərzini, xasiyyətini ifadə edir. Bu, bildirçinin hətta geniş ərazidə belə, çox az hərəkət etməsinə, sakit və gizli qalmasına işarədir. Burada "şakər" sözü sadəcə bir vərdişdən daha çox, bildirçinin təbiətinin, xarakterinin bir hissəsini ifadə edir.
Digər nümunələrə baxaq: "O, qəribə bir şakərə malik idi – heç kimə etibar etmirdi." burada şakər, etibarsızlıq xüsusiyyəti, xasiyyət əlaməti kimi işlənir. Yaxud, "Bu atın şakəri çox sərtdir, minmək çətindir." cümləsində isə atın çətin idarə olunan, sərt xasiyyətli olması nəzərdə tutulur. Göründüyü kimi, "şakər" sözü müxtəlif kontekstlərdə fərqli anlamlar kəsb edə bilsə də, əsasında özünəməxsus xüsusiyyət, xasiyyət, davranış tərzi fikri durur.
Qeyd etmək lazımdır ki, müasir Azərbaycan dilində "şakər" sözü "xasiyyət", "təbiət" sözlərinin sinonimi kimi daha çox işlənir və "əda", "vərdiş" mənaları nisbətən az istifadə olunur. Lakin, klassik ədəbiyyatda bu sözün fərqli mənalarda işləndiyi hallara da rast gəlmək olar.