Sinc sözü farsca mənşəlidir və iki metal diskdən ibarət, bir-birinə vurulduqda xüsusi bir səs çıxaran ritm aləti kimi tərif olunur. Daha dəqiq desək, sinc iki nazik, adətən misdən hazırlanmış, dairəvi metal lövhədən ibarətdir. Bu lövhələr, çox vaxt bəzəkli və ya naxışlı olur və bir-birinə vurulduqda yüksək, zəngin bir səs çıxarırlar. Səsin tonu və gücü disklərin ölçüsü, qalınlığı və materialından asılıdır.
Sinc, əsasən ritm aləti kimi istifadə olunur və xüsusilə şərq musiqisinin müxtəlif janrlarında, məsələn, muğamda, təsnifdə və ya klassik musiqinin bəzi formalarında geniş yayılmışdır. O, tempoyu müəyyənləşdirmək, ritmi vurğulamaq və ya musiqiyə xüsusi bir atmosfer qatmaq üçün istifadə oluna bilər. Sinc ifaçının əlində tutularaq çalınır və ifaçı onun səsini musiqinin tələblərinə uyğun olaraq nizamlayır.
Sözün leksik əlaqələri nəzərə alınarsa, "sinc" sözü ilə "zinqir", "zill" kimi metallardan hazırlanan və səs çıxaran alətlərlə semantik əlaqə var. Bunlar fonetik oxşarlıqla yanaşı, eyni zamanda funksiya və material baxımından da oxşarlıq təşkil edirlər. Lakin "zill" daha çox qoşa olaraq və bədəndə asılaraq istifadə olunur, "sinc" isə əldə tutularaq çalınır və daha böyük ölçülərə malik olur.
Cümlədə necə işləndiyi nümunələri:
- Musiqiçi zərb alətləri arasında sinci də ustalıqla çalırdı.
- Təsnifin ritmik ahənginə sincin səsi xüsusi bir gözəllik qatırdı.
- Konsertdə ifaçı sinci əlində tutaraq, musiqiyə uyğun olaraq ritmik səslər çıxarırdı.