Simfonik [yun. symphonos – ahəngdar] sifət.
1. Musiqi sahəsində: Simfoniya musiqi formasına, onun xüsusiyyətlərinə və üslubuna uyğun olan; simfoniyanın əsas elementlərini (məsələn, mövzunun genişləndirilməsi, tematik inkişaf, kontrapunkt, dinamik və tonal dəyişikliklər) özündə əks etdirən. Bu mənada "simfonik" sözü əsərin strukturu, ölçüsü, harmoniyası, melodiyası və ümumi təsiri ilə bağlı simfoniya janrının əsas prinsiplərinin tətbiq olunduğunu göstərir. Məsələn, "Mövzunun simfonik işlənməsi" ifadəsi əsərdə mövzunun təkrarlanması, variasiyaların tətbiqi, kontrapunkt texnikasının istifadəsi və dinamik inikişafın vasitəsilə geniş və dərin şəkildə inkişaf etdirilməsini ifadə edir. Simfonik orkestr üçün yazılmış əsərlər də simfonik əsərlər kimi qəbul edilir. "Simfonik poema" kimi terminlər də bu janrın əsas xüsusiyyətlərini özündə əks etdirir.
2. Metaforik mənada (nadir hallarda): Ahəngdar, uyğun, bir-birini tamamlayan elementlərdən ibarət olan; böyük miqyaslı, dərin və mürəkkəb bir quruluşa malik olan. Məsələn, "Simfonik mənzərə" ifadəsi geniş, təəccübləndirici və bir-birini tamamlayan detallardan ibarət bir mənzərəni təsvir edə bilər. Bu istifadə daha çox ədəbi üslubda, bədii təsvir üçün istifadə olunur və musiqi ilə birbaşa əlaqəsi olmaya bilər, ancaq onun ahəngdarlıq və böyüklük konsepsiyalarını əks etdirir.
Etimologiya: Sözün etimologiyası yunanca symphonos (συμφωνος) sözündən gəlir ki, bu da "ahəngdar, razılaşan, bir səsdə olan" mənalarını verir. Bu etimologiya simfoniyanın əsasını təşkil edən çoxsəsliliyi, harmoniyanı və ahəngdarlığı əks etdirir.