Sevinc (is. ): Fərəh, şadlıq, xoşbəxtlik hissi; kədərin əksidir. İnsanın müsbət emosiyalarını, ruhunun yüksəlişini, qəlbinin coşmasını ifadə edən bir duyğudur. Sevinc, müxtəlif səbəblərdən – istər şəxsi nailiyyətlərdən, istər ətraf mühitin müsbət təsirlərindən, yaxud da sadəcə həyatın gözəlliklərinin qavranılmasından yaranır. Bu duyğu insanı enerji ilə doldurur, həyata daha müsbət baxış bucağı qazandırır və həyatda fəallığı artırır.
Sevincin ifadəsi müxtəlifdir. Bəziləri sevincini açıq şəkildə, səs-küy və şənliklə ifadə edirlər; bəziləri isə daha sakit, daxili bir sevinc yaşayır, bunu üz ifadələrindən, davranışlardan hiss etmək olar. Sevinc sözlü ifadələrdə, hərəkətlərdə, hətta bədən dilində də özünü göstərə bilir. Məsələn, gülüş, təbəssüm, qücaqlama, rəqs, oxumaq sevincin açıq ifadə formalarındandır.
Dilçilik baxımından, "sevinc" sözü kökünə görə qədim türk mənşəlidir və şadlıq, fərəh mənasını daşıyan köklərdən törəmişdir. Sözün etimologiyası bu duyğunun insan həyatındakı əhəmiyyətini və qədim zamanlardan bəri qavranılmasını göstərir. Ədəbiyyatda, sevinc təsvirləri müəllifin yazı üslubundan və əsərin mövzusundan asılı olaraq müxtəlif formalarda əks olunur: həm canlı təbiətin, həm də insan həyatının müsbət anlarını təsvir edərkən geniş istifadə olunur.
Misal üçün: "Qələbə sevinci bütün şəhəri bürüdü." bu cümlədə sevinc konkret bir səbəbə - qələbəyə bağlanır. "Onun gözlərindəki sevinc hamını valeh etdi." cümləsində isə sevinc daha çox daxili bir hal, əhval-ruhiyyə kimi təsvir olunur. "Təbiətin oyanışı və baharın gəlişi hər yerdə sevinc, təravət gətirdi." cümləsində isə sevinc geniş mənada - təbiətin canlanması ilə əlaqələndirilir.