Rücu (ərəbcə رجع - rəcə'dən) klassik Azərbaycan dilində əsasən "geri dönmə", "qayıtma", "ricət (etmə)" mənalarında işlənən bir sözdür. Müasir dilin leksikasında istifadəsi nisbətən azalsa da, ədəbiyyatda və elmi mətnlərdə hələ də rast gəlinir. Sözün əsas mənası hərəkətin əvvəlki nöqtəsinə və ya vəziyyətinə geri qayıtmasıdır. Bu, fiziki geri dönmə ola bilər (məsələn, evə rücu etmək) həmçinin, bir məsələyə, mövzuya və ya fikrə qayıtmaq, yenidən müraciət etmək mənasında da işlənə bilir.
"Rücu etmək" ifadəsi daha çox işlədilir və iki əsas mənaya malikdir:
1) Müraciət etmək: Bir şəxsə, quruma və ya mənbəyə müraciət etmək, kömək istəmək, sorğu ünvanlamaq. Məsələn: "O, məsələnin həlli üçün alim-mütəxəssislərə rücu etdi." Burada rücu etmək, kömək üçün müraciət etmək mənasında işlənmişdir.
2) Geri dönmək (məsələyə, mövzuya): Əvvəllər toxunulmuş bir mövzuya, qoyulmuş bir iddiaya yenidən qayıtmaq. Məsələn: "Müəllif kitabın son bölümündə əvvəlki fəsillərdə qaldırılmış suallara rücu edir." Bu cümlədə rücu etmək, əvvəlki müzakirələrə qayıtmaq, yenidən baxmaq mənasında istifadə olunmuşdur.
Qeyd etmək lazımdır ki, "rücu" sözü daha çox yazılı dilə, xüsusilə də klassik ədəbiyyat və elmi yazılara xasdır. Müasir danışıq dilində onun yerini daha sadə sinonimlər – "qayıtmaq", "dönmək", "müraciət etmək" – tutmuşdur. Ancaq bədii ədəbiyyatda, elmi mətnlərdə və klassik üslubun qorunması vacib olan digər mətnlərdə "rücu" sözünün istifadəsi özünəməxsus incəlik və rəngarənglik əlavə edir.