Rəqiq sözü ərəb mənşəlidir və köhnə Azərbaycan dilində geniş istifadə olunmuşdur. Müasir dilin tələblərinə uyğun olaraq, onun mənasını daha geniş və dəqiq şəkildə izah etmək olar.
Birincisi, "rəqiq" sözü "incə", "nazik" mənalarını ifadə edir. Bu mənada o, həm fiziki obyektlərə, həm də qeyri-fiziki keyfiyyətlərə aid edilə bilər. Məsələn, "rəqiq ipək parça" ifadəsi incə, nazik ipək parçanı, "rəqiq səs" isə zərif, incə səsi bildirir. Fiziki mənada "rəqiq" "nəfis", "xırda", "incəlik" sözləri ilə sinonimdir. Ancaq "incə" sözündən fərqli olaraq "rəqiq" daha çox zərifliyi, narincliyi vurğulayır.
İkincisi, "rəqiq" sözü məcazi mənada "hər şeydən mütəəssir olan", "həssas", "duyğulu", "qəlbi incə" kimi mənaları ifadə edir. Bu mənada o, insanın emosional və psixoloji xüsusiyyətlərini ifadə edir. Məsələn, "rəqiq qəlbi olan insan" ifadəsi duyğulu, həssas insanı bildirir. Bu mənada "rəqiq" "həssas", "duyğucu", "emosional", "incə ruhlu" sözləri ilə sinonim, lakin bunlardan daha köhnə və daha poetik bir tona malikdir. "Rəqiq" sözünün bu mənası, insanın ətraf mühitə, hadisələrə, duyğulara qarşı həssaslığının yüksək səviyyədə olduğunu göstərir. Belə şəxslər ətrafdakı kiçik dəyişikliklərə belə həssaslıqla reaksiya verirlər.
Üçüncüsü, "rəqiq" sözünün istifadəsi ədəbi üslublarda daha çox rast gəlinir və müasir gündəlik nitqdə o qədər də geniş yayılmamışdır. Onun poetik və ya rəsmi yazılarda işlənməsi mətnə xüsusi bir zəriflik və incəlik qatar.
Qısaca, "rəqiq" sözü həm fiziki incəliyi, həm də emosional həssaslığı ifadə edən, köhnə və zəngin mənalı bir sözdür.