Rahətülhülqum (ər. راحت الحلقوم) sözü əslində ərəb mənşəli olub, "boğazın rahatlığı" mənasını verir. Rahət (راحة) – rahatlıq, təsəlli, sakitlik; hülqum (الحلقوم) – boğaz deməkdir. Beləliklə, sözün etimologiyası şirinliyin boğazda yaratdığı xoş hissi, rahatlığı əks etdirir.
Azərbaycan mətbəxində geniş yayılmış olan rahətülhülqum, şəkər və nişastanın əsas tərkib hissəsi olduğu bir növ Şərq şirniyyatıdır. Hazırlanma üsuluna görə müxtəlif növləri mövcuddur. Ənənəvi reseptlərə əlavə olaraq, badam, fındıq, qoz, fıstıq, kətan toxumu və s. kimi müxtəlif qoz-fındıq növləri, eləcə də meyvə əlavələri (məsələn, quru ərik, əncir) istifadə edilərək dadı və görünüşü zənginləşdirilir. Bəzən müxtəlif ədviyyatlardan da (məsələn, darçın, ətirşah) istifadə olunur.
Rahətülhülqumun tutarlılığı və dadı istifadə olunan şəkər və nişastanın nisbətinə, eləcə də bişirmə prosesinə görə dəyişir. Yumşaq, orta sərtlikdə və ya daha sərt formada hazırlana bilir. Şəkərin kristalizasiyası nəzarət edilərək, fərqli formalarda (küp, dairə, uzunsov və s.) və ölçülərdə istehsal olunur.
Cümlədə istifadə nümunələri:
- Novruz bayramı süfrəsini bəzəyən şirniyyatlar arasında rahətülhülqum da özünə yer tapmışdı.
- Qonaqlara çayla yanaşı, çeşidli rahətülhülqum təqdim etdilər.
- Ana süd vermə dövründə şəkər miqdarı az olan rahətülhülqum növlərini seçmək daha yaxşıdır.
- Bu rahətülhülqumun dadı adi olanlardan fərqlənirdi, çünki içinə əncir qoyulmuşdu.