Pürməna sifəti farsca "pür" (tam, dolu) və ərəbcə "məna" (məna, məzmun) sözlərindən əmələ gəlmişdir. Lüğətlərdə əsasən "mənalı, çox mənalı, məna ilə dolu; dərin" mənalarında izah olunsa da, bu tərif onun bütün imkanlarını əhatə etmir. Daha geniş və dəqiq bir şəkildə izah etmək üçün aşağıdakı nüansları nəzərə almaq lazımdır:
Pürməna sözü, sadəcə çoxlu mənaya malik olmaqdan daha çox, bu mənaların bir-biri ilə sıx bağlılığı, dərinliyi və mənəvi-fəlsəfi bir ağırlığı ifadə edir. Yalnız sözlərin çoxluğu deyil, həm də onların arxasında gizlənən, səthi baxışda görünməyən mənəvi və ya fəlsəfi bir dərinlik var. Bu dərinlik, həm mətnin, həm də şəxsin daxili aləminin zənginliyini, mürəkkəbliyini göstərir.
Məsələn, "pürməna nəsr" deyərkən, sadəcə olaraq çox mənalı deyil, həm də incə, dərin, rəmzi mənalarla zəngin bir nəsrdən danışırıq. "Pürməna baxış" ifadəsi isə, yalnız çox şey görən deyil, həm də ətrafdakı hadisələrin mahiyyətini, dərinliyini anlayan bir baxışı ifadə edir. "Pürməna insan" desək, bu, yalnız geniş biliyə malik deyil, həm də həyatın dərin mənalarını anlayan, düşüncəli bir insanı təsvir edər.
Beləliklə, pürməna sözü, "mənalı" və "dərin" mənalarının üstündə qurulan, daha mürəkkəb və incə bir məna daşıyır. Onun işlənməsi, kontekstdən asılı olaraq, həm mənfi, həm də müsbət konnotasiyalara malik ola bilər. Məsələn, "pürməna hiylə" ifadəsi, çox mürəkkəb və dərin planlanmış bir hiyləni bildirir. Ancaq burada "pürməna" sözü mənfi bir kontekstdə işlənir.
Cənnətəli misalında isə, "pürməna" sözü şairin əsərinin dərinliyinə, mənaların zənginliyinə və düşüncənin mürəkkəbliyinə işarə edir. Bu, sadəcə olaraq çox mənalı deyil, həm də fəlsəfi-estetik bir dəyərə malik olan bir əsərin təsviridir.