Pifos (yun. πίθος, píthos) – Antik dövr Yunanıstanında, xüsusilə də Egey mədəniyyətində geniş yayılmış, taxıl, zeytun yağı, şərab və digər kənd təsərrüfatı məhsullarının saxlanması üçün nəzərdə tutulmuş böyük, gil qabdır. Adətən, boyu bir neçə metrə çatan, geniş ağızlı, qalın divarlı və bəzən bədii naxışlarla bəzədilmiş olurdu. Forma və ölçüləri müxtəlif olsa da, ümumi xüsusiyyətləri taxıl kimi əhəmiyyətli məhsulların uzun müddət saxlanmasına imkan verən, hava keçirməyən bir quruluş idi.
Pifoslar sadəcə saxlama qabı deyil, həm də sosial və iqtisadi həyatın vacib bir elementi idi. Onların ölçüsü və miqdarı bir ailənin və ya icmanın var-dövlətinin göstəricisi kimi çıxış edirdi. Böyük pifoslara sahib olmaq, əkinçilikdə uğur qazanmağın, yəni bolluğun simvolu idi. Həmçinin, pifoslar dini mərasimlərdə, məsələn, qurbanlıqlar üçün istifadə olunan mayenin saxlanması üçün də tətbiq olunurdu.
Etimoloji cəhətdən, "pifos" sözü Qədim Yunan dilindən götürülmüşdür. Müxtəlif linqvistik araşdırmalar sözün kökünün qab və ya çanaq ilə əlaqəli ola biləcəyini göstərir. Lakin, bu mövzuda hələ də mübahisələr mövcuddur.
Müasir dilçilikdə "pifos" sözü əsasən arxeoloji və tarixi kontekstlərdə işlədilir. Məsələn: "Arxeoloqlar qədim şəhərin qalıqlarından bir neçə böyük pifos aşkar etdilər." və ya "Egey pifosları özünün bədii tərtibatı ilə seçilirdi." Söz, əsasən, qədim Yunan mədəniyyətinin material mədəniyyətinin öyrənilməsi ilə məşğul olan mütəxəssislər tərəfindən işlənilir.