Nurlatma sözü, "nurlatmaq" fellərinin məsdər forması olub, əsasən iki əsas mənaya malikdir:
Birinci məna: İşığın, parlaqlığın, nurun yayılması, səpilməsi, ətrafa yayılması deməkdir. Bu mənada "nurlatma" sözü, günəşin, ulduzların, lampaların və digər işıq mənbələrinin yaydığı işığı təsvir etmək üçün işlədilir. Məsələn: "Günəşin nurlatması bütün ətrafı işıqlandırdı." Bu mənada, "nurlatma" "işıqlanma", "parıldama", "şüalanma" sözləri ilə sinonim kimi işlənə bilər, lakin "nurlatma" daha çox işığın hər tərəfə yayılmasını, hər tərəfi bürüməsini vurğulayır. "Nurlanma" sözü ilə sinonim olsa da, "nurlatma" daha aktiv, daha dinamik bir prosesi ifadə edir.
İkinci məna: Metaforik mənada, nuru, parlaqlığı, gözəlliyi, izzəti, şöhrəti əks etdirmək, gözəllik və əzəmətin ifadəsi olaraq işlədilə bilər. Bu halda "nurlatma" sözü mənəvi, əxlaqi və ya estetik gözəlliyi ifadə edə bilər. Məsələn: "Onun əxlaqının nurlatması hər kəsi valeh edirdi." Bu istifadədə "nurlatma" "şüalanma", "parıltı", "şöhrət", "izzət" kimi sözlərlə əvəz oluna bilər, lakin hər birinin özünəməxsus konnotasiyaları vardır. "Nurlatma" daha çox daxili bir parlaqlığı, özündən gələn bir nuru ifadə edir.
Etimoloji məlumat: Sözün kökü olan "nur" fars mənşəlidir və işıq, parlaqlıq mənalarını verir. "-latma" isə məsdər şəkilçisidir, feili məsdərə çevirir. Beləliklə, "nurlatma" sözü fars köklü "nur" və türk dillərinə məxsus "-latma" şəkilçisinin birləşməsindən əmələ gəlmişdir.
Cümlədə işlənmə nümunələri:
- Günəşin nurlatması qarları əridir.
- Onun gözəl əxlaqının nurlatması hər kəsə təsir etdi.
- Şəhərin işıqlarının nurlatması gecəni gündüzə çevirmişdi.
- Ruhunun nurlatması onun üzü-gözündən görünürdü.