Naqus (ər. ناقوس - nāqūs) sözü klassik Azərbaycan ədəbi dilində kilsə zəngi mənasında işlənir. Ərəb mənşəli olan bu söz, əslində, hər hansı bir səs çıxaran metal əşyanı, xüsusilə də zəngi ifadə edir. Lakin Azərbaycan dilində istifadəsində məhdudlaşaraq, əsasən xristian kilsələrində istifadə olunan zənglər üçün işlədilmişdir. Belə ki, məscidlərdə istifadə olunan zənglər üçün "naqus" sözü deyil, başqa terminlər (məsələn, "səs verən əşya" kimi daha ümumi ifadələr və ya "əzan zəngi" kimi spesifik ifadələr) işlədilir.
Sözün mənası "səs vermək" kimi daha geniş bir mənaya malik olmasına baxmayaraq, Azərbaycan dilindəki kontekstdə səsin xüsusiyyətinə – kəskin, uca və uzağa yayılan səsə - vurğu edilir. Bu səbəbdən də, "naqus" sözü adətən ani və təsirli bir hadisəni, məsələn, qəfil bir xəbəri və ya çətin bir vəziyyəti simvolizə etmək üçün istifadə olunur. A. Səhhətin misalında olduğu kimi, "qəflətən naqus" ifadəsi gözlənilməz, kəskin bir hadisənin baş verməsini bildirir. Naqusun səsi ilə yaranan məyusluq isə bu hadisənin mənfi nəticələrini əks etdirir.
Müasir Azərbaycan dilində "naqus" sözü nadir hallarda işlənir və əsasən klassik ədəbiyyat əsərlərində, tarixi kontekstlərdə və ya xüsusi olaraq kilsə zəngini ifadə etmək üçün rast gəlinir. Onun yerini daha çox "zəng" sözü tutur. Lakin, "naqus" sözünün səsinin xüsusiyyətinə vurğu edən, təsirli və emosional tərzdə istifadəsi, onun dilin zənginliyini göstərir və klassik ədəbiyyatımızda özünəməxsus yerini saxlayır.