Naiblik (ər. نائب - na'ib – vəkil, əvəzedici, yerinə yetirən) termini iki əsas mənada işlədilir:
1. Vəzifə və funksiya kimi naiblik: Bu mənada naiblik, bir şəxsin digər bir şəxsin və ya qurumun adından, onun səlahiyyətlərini müvəqqəti və ya daimi olaraq həyata keçirməsi deməkdir. Yəni, naiblik vəkillik, canişinlik, nümayəndəlik və ya əvəzedicilik kimi funksiyaları özündə birləşdirir. Bu mənada naiblik konkret bir vəzifəni, səlahiyyəti və ya rolunu ifadə edir. Məsələn: "O, atasının xəstəliyi dövründə ailənin naibliyini öz üzərinə götürmüşdü" cümləsində naiblik, ailənin məsuliyyətlərini və qərarlarını qəbul etmə funksiyasını ifadə edir. Başqa bir nümunə olaraq, "Şirkətin naibliyi ona böyük məsuliyyət yükləmişdi" cümləsində naiblik vəzifənin özü kimi təqdim olunur.
2. İdarə olunan ərazi və ya qrup kimi naiblik: Bu isə naib tərəfindən idarə olunan coğrafi ərazi və ya inzibati vahid, eləcə də onun nəzarəti altındakı insanlar və ya təşkilatlar mənasını verir. Bu mənada naiblik bir növ inzibati bölgü və ya tabelik münasibətini göstərir. Məsələn: "O, rayonun naibliyində uzun illər çalışmışdı" cümləsində naiblik, naibin idarə etdiyi rayon ərazisini təmsil edir. Digər bir misal olaraq, "Hərbi hissənin naibliyi ona çoxsaylı əsgərlərin nəzarətini həvalə etmişdi" cümləsində naiblik, naibin komandasındakı əsgərləri əhatə edir.
Hər iki mənada naiblik sözü, həm inzibati, həm də hüquqi kontekstlərdə istifadə oluna bilər. Mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişir və dəqiq mənasını anlamaq üçün cümlənin ümumi məzmununu nəzərə almaq vacibdir.