Musiqar sözü Azərbaycan dilinin zəngin mifologiyasından qaynaqlanan və əfsanəvi bir quşa aid olan bir termindir. Lüğətlərdəki qısa izahı sözün mahiyyətini tam əhatə etmir. Musiqar, sadəcə "dimdiyində çoxlu deşiklər olub, külək əsdikcə müxtəlif səslər çıxaran quş" deyil; o, daha çox simvolik bir məna daşıyır.
Əfsanəyə görə, musiqarın dimdiyindəki deşiklər təbiətin müxtəlif səslərini - küləyin fısıltısını, suyun şırıltısını, ağacların xışıltısını və s. - bir-birinə qarışdıraraq əfsanəvi bir musiqi yaradan akustik bir sistem kimi təsvir olunur. Bu səslərin bir-birinə qarışması nəticəsində yaranan harmoniya, təbiətin özünəməxsus musiqisi kimi qəbul edilir.
Musiqarın "quş" kimi təsviri, onun təbiətlə sıx bağlılığını və təbiətin səsini ifadə etməsini göstərir. Bu quşun realda mövcud olub-olmaması ikinci dərəcəli məsələdir; əsas odur ki, musiqar təbiətin harmoniyasını, səs və musiqinin gücünü simvolizə edən əfsanəvi bir obrazdır.
Müxtəlif folklor nümunələrində musiqarın imici dəyişə bilər. Bəzi əfsanələrdə o, sehrli qüvvələrə malikdir, digərlərində isə sadəcə təbiətin səsini ifadə edən bir vasitədir. Ancaq hər halda, musiqar ədəbiyyatda, musiqidə və incəsənətin digər sahələrində təbiətin gözəlliyini, harmoniyasını və gizli qüvvələrini simvolizə edən bir motiv kimi istifadə edilə bilər.
Misal üçün: "Səhər küləyi musiqarın dimdiyindən axan melodiya kimi təbiəti oyadırdı." və ya "Qədim əfsanəyə görə, musiqarın səsi insanlara yalnız xoşbəxtlik gətirərdi." cümlələrində musiqar sözü müxtəlif kontekstlərdə, həm əfsanəvi quş kimi, həm də simvolik mənada işlənmişdir.