Məna (ər. معنٰى - ma'nā) sözü əsasən bir sözün, ifadənin, cümlənin və ya daha geniş mənada hər hansı bir işarə sisteminin (məsələn, rəsm əsərinin) ifadə etdiyi fikri, anlayışı, məfhumu bildirir. Bu anlayış həm həqiqi (literal), həm də məcazi (fiqura, metaforik) ola bilər. Həqiqi məna sözün lüğətdəki, qəbul olunmuş dil sistemindəki birbaşa, əsas mənasıdır. Məcazi məna isə əsas mənadan mücərrəd olaraq, obrazlı ifadə və ya müqayisə yolu ilə əldə edilən, kontekstdən asılı olaraq dəyişən bir məna növüdür.
Mənanın müəyyən edilməsi kontekstdən, istifadə olunan dillə bağlı mədəni və sosial faktorlardan, həmçinin nitq iştirakçılarının ümumi biliklərindən asılıdır. Bir sözün bir neçə mənası ola bilər (polisemiya). Məsələn, "baş" sözü həm insan bədəninin bir üzvü, həm də bir qrupun rəhbəri mənasında işlənə bilər. Bu halda kontekst həmin sözün hansı mənasında işləndiyini aydınlaşdırır.
Ədəbiyyatda və retorikada mənanın müxtəlif növləri və incəlikləri geniş şəkildə istifadə olunur. Məsələn, ironiya, kinayə, metafora kimi bədii vasitələr mənanın məcazi mənasını zənginləşdirir və əsərin ifadə gücünü artırır. Mənanın dəqiq çatdırılması, effektiv ünsiyyət üçün vacib şərtdir. Qeyd etmək lazımdır ki, məna sadəcə sözlərin cəminin deyil, həm də onların bir-biri ilə əlaqəsinin nəticəsidir. Bu səbəbdən də cümlənin və daha geniş mətnlərin mənası sözlərin fərdi mənalarının cəmindən daha mürəkkəb və çoxşaxəli ola bilər.
Müxtəlif elmlərdə, xüsusilə də dilçilikdə, semiotikada və fəlsəfədə mənanın təbiəti və təsviri geniş müzakirə mövzusudur. Müxtəlif nəzəriyyələr mənanın psixoloji, sosial və ya dil sisteminə bağlı olduğunu irəli sürür. Lakin, ümumiyyətlə qəbul olunmuş fikir budur ki, məna kompleks bir hadisədir və onun tam və dəqiq təsviri bir çox faktorları nəzərə almağı tələb edir.