Mələləmə felindən törəmiş isimdir. "Mələləmək" sözü öz kökünə görə "mələl" kökünə dayanır və əsasən ədəbi dildə işlənən bir sözdür. Orta əsr Azərbaycan ədəbiyyatında və xalq yaradıcılığında rast gəlinən "mələl" sözü "qüsurlu olmaq", "narahatlıq", "kədər", "dərd", "qüsur", "əziyyət", "çətinlik" mənalarında işlənmişdir. Bu mənalardan çıxış edərək, "mələləmə" sözünün mənasını daha geniş şəkildə izah etmək olar.
Mələləmə bir şeydəki qüsuru, çatışmazlığı, narahatçılığı, kədəri, əziyyəti, çətinliyi ifadə edir. Bu mənada o, "çətinlik törətmək", "əziyyət vermək", "narahat etmək", "kədərləndirmək" kimi mənaları da özündə ehtiva edir. Məsələn, "Bu işdəki mələləmələr səbəbindən layihə gecikdi" cümləsində "mələləmələr" çətinliklər, maneələr mənasında işlənmişdir. Başqa bir nümunə: "Onun sözləri içimdə böyük bir mələləmə yaratdı" cümləsində isə "mələləmə" kədər, narahatlıq mənasında işlənmişdir.
Sözün etimologiyasına nəzər salsaq, "mələl" kökünün Fars dilindən gəldiyi güman edilir. Fars dilindəki müvafiq sözlər də oxşar mənalarda işlənir. Ancaq Azərbaycan dilində "mələləmə" sözü daha çox ədəbi üslubda və daha poetik kontekstlərdə işlənir. Müasir Azərbaycan dilində onun yerini daha sadə və açıq sözlər tutmuşdur. Lakin ədəbi əsərlərdə və poetik yaradıcılıqda özünəməxsus bədii ifadə qüvvəsi ilə diqqəti cəlb edir.
Qısacası, "mələləmə" sözünün mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişsə də, əsasən narahatlıq, kədər, çətinlik, qüsur və ya bu kimi mənfi halları ifadə edir. Bu sözün istifadəsi daha çox ədəbi və incəsənət əsərlərində müşahidə olunur.