Mələküzlü sifəti, əsasən poetik üslubda işlənən bir söz olub, "üzü mələkə oxşayan", "mələk kimi gözəl" mənalarını ifadə edir. Bu söz, "mələk" (Allahın peyğəmbərləri ilə ünsiyyətdə olan və insanlara xəbər gətirən ruhani varlıq) və "-üzlü" (üzü olan) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəlib. "Üzü mələkə oxşayan" ifadəsi dəqiq mənasını verir, lakin "mələküzlü" sözü daha poetik və təsirli bir ifadədir. Bu söz gözəlliyi təsvir etmək üçün istifadə olunan epitetlərdən biridir və həqiqi mələk görünüşünə tam uyğun gəlməməsinə baxmayaraq, obrazın fövqəladə gözəlliyini vurğulamaq üçün işlədilir.
Sözün işlənməsindəki incəlikləri nümunə ilə izah edək: "Mələküzlü şeytan" ifadəsi paradoksal bir təsvirdir. Bu, ziddiyyətli iki anlayışı - "mələküzlü" (gözəl) və "şeytan" (pis, şər) bir araya gətirərək oxucuda təəccüb və maraq yaradır. Bu ifadə gözəlliyin aldadıcı ola biləcəyini, görünüşün gerçəkliyi əks etdirməyə biləcəyini ifadə edir. Gözəl görünüşün arxasında gizlənən mənfi xüsusiyyətləri və ya ikili təbiəti vurğulamaq üçün işlədilir. İfadənin mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilər. Bəzi hallarda sadəcə qeyri-adi gözəllik, bəzi hallarda isə aldadıcı gözəllik ifadə edilə bilər.
Orxan bəy tərəfindən "Ah, gözəl çərkəz qızı, nazlı İsmət! Mələküzlü şeytan, incəbel" misrasında "mələküzlü şeytan" ifadəsi, İsmətin həm gözəlliyini, həm də bəlkə də təhlükəli və ya sirli bir tərəfini vurğulamaq üçün istifadə olunub. "İncəbel" sözü ilə birlikdə isə daha da gözəl, amma eyni zamanda gizli təhlükəli bir obraz yaradır. Yəni, burada "mələküzlü" sözü təmiz gözəllikdən daha çox, gözəlliyin mənadar və qeyri-adi bir elementini təmsil edir.