Mələkçöhrə sözü Azərbaycan dilində "mələküzlü" sözünün sinonimi olaraq işlənir. Lüğətlərdəki qısa izah kifayət etmədiyindən, sözün etimologiyasını, semantik xüsusiyyətlərini və istifadə sahələrini daha geniş şəkildə izah etmək lazımdır.
Sözün mənşəyini təhlil edərkən iki hissəyə ayırmaq faydalıdır: "mələk" və "çöhrə". "Mələk" farsca mənşəli olub, "Allahın elçisi", "göy əhli", "pak və müqəddəs varlıq" mənalarını verir. "Çöhrə" isə Azərbaycan dilində "üz", "sim", "qiyafə" mənalarında işlənən köhnə bir sözdür. Bu iki söz birləşərək "mələk kimi üzlü", "mələk üzlü", "çox gözəl və pak üzlü" mənalarını ifadə edən "mələkçöhrə" sözünü meydana gətirir.
Beləliklə, "mələkçöhrə" sözü sadəcə gözəllikdən kənara çıxaraq, gözəlliyə ilahi bir təmizlik və paklıq əlavə edir. Sadəcə "gözəl üzlü" deyil, həm də ruhun gözəlliyini, paklığını, müqəddəsliyini əks etdirən bir ifadədir. Bu, "mələküzlü" sözündən fərqləndirir, çünki "mələküzlü" daha çox fiziki gözəlliyə yönəlib, "mələkçöhrə" isə daxili və xarici gözəlliyi birləşdirir.
Ədəbiyyatda "mələkçöhrə" sözü adətən poetik üslubda, qəhrəmanların təsvirində, xüsusilə qadın obrazlarının gözəlliyini və paklığını vurğulamaq üçün işlədilir. Məsələn:
"Mələkçöhrə xanımın zərif əlləri ipək kimi yumşaq, gözləri isə dəniz kimi dərin idi."
Bu cümlədə "mələkçöhrə" sözü sadəcə gözəllikdən deyil, həm də zəriflik, incəlik və təmizlik kimi keyfiyyətlərdən bəhs edir. Sözün poetik istifadəsi onun mənalı çalarlarını daha da zənginləşdirir.
Nəticə olaraq, "mələkçöhrə" sözü Azərbaycan dilində nadir, lakin mənalı və ifadəli bir söz olub, qəhrəmanların təsvirində, xüsusən də ədəbiyyatda geniş istifadə olunur və sadə "gözəl üzlü" mənasından daha çox məna çalarını özündə cəmləşdirir.