Məxsus (sif.) [ər. خاصّ - xass] Bu söz kökü ərəb dilindən gəlir və "xüsusi", "fərdi", "özünəməxsus" mənalarını ifadə edir. Azərbaycan dilində isə əsasən "y yalnız birinə aid olan", "mənimsənilmiş", "sahib olduğu" mənalarında işlənir. Lüğətlərdə verilən tərif kifayət qədər ümumidir. Daha geniş və dəqiq tərif vermək üçün məxsusluğun müxtəlif aspektlərinə toxunmaq lazımdır.
Birincisi, məxsusluq mülkiyyət mənasında işlənə bilər. Bu zaman söz "sahibkarlıq", "mənimsəmə" anlayışlarını ifadə edir. Məsələn: "Bu ev ona məxsusdur" cümləsində "məxsus" sözü evin sahibinin kim olduğunu bildirir. Bu mənada "mənimsənilmiş", "aidiyyatı olan", "mülkiyyətdə olan" kimi sinonimlər işlədilə bilər. Başqa bir nümunə: "Ona məxsus olan torpaq sahəsi genişləndirildi".
İkincisi, məxsusluq xüsusiyyət və ya keyfiyyət bildirə bilər. Bu zaman söz, bir şeyə xas olan xüsusiyyəti, başqalarından fərqləndirən xüsusi əlaməti ifadə edir. Məsələn: "Ona məxsus olan zarafat duyğusu hamını əyləndirir" cümləsində "məxsus" sözü fərdi bir xüsusiyyəti, zarafat duyğusunun şəklilini ifadə edir. Bu mənada "xas olan", "fərdi olan", "özünəməxsus olan" sinonimləri daha uyğundur. Başqa bir nümunə: "Rəssamın əsərlərinə məxsus olan üslub çox bənzərsizdir".
Üçüncüsü, məxsusluq mənşə və ya mənşəyi göstərə bilər. Məsələn: "Bu adət-ənənələr Azərbaycan xalqına məxsusdur". Bu cümlədə məxsusluq, adət-ənənələrin mənşəyini, hansı xalqa aid olduğunu göstərir.
Beləliklə, "məxsus" sözü kontekstdən asılı olaraq, mülkiyyət, xüsusiyyət və ya mənşə mənalarını ifadə edə bilən çoxmənalı bir sözdür. Təkcə "birinə aid olan" tərifi onun bütün mənalarını tam əhatə etmir. Daha dəqiq və geniş tərif kontekstinə və işlənmə üsuluna görə müəyyən olunmalıdır.