Mədhnamə (ər. mədh + fars. namə) – Bir şəxsi, hadisəni, əşyanı və ya anlayışı yüksək səviyyədə tərif edən, onun üstün xüsusiyyətlərini və müsbət keyfiyyətlərini gözəl və təsirli şəkildə ifadə edən, əsasən şeir formasında yazılmış ədəbi əsərdir. Mədhnamənin əsas məqsədi təriflənən obyektin üstünlüyünü, gözəlliyini, əhəmiyyətini vurğulamaq, onu oxuculara daha yaxından tanıdırmaq və heyranlıq hissi yaratmaqdır.
Mədhnamələr ədəbiyyat tarixində müxtəlif dövrlərdə geniş yayılıb və müxtəlif mövzuları əhatə edib. Həm hökmdarların, həm də digər görkəmli şəxsiyyətlərin, eləcə də təbiət hadisələrinin, əşyaların və hətta heyvanların mədhnamələrinin yazıldığı müşahidə olunur. Bu əsərlər həm bədii keyfiyyətlərinə, həm də tarixi informasiyalarına görə əhəmiyyətlidirlər. Onlar vasitəsilə həmin dövrün mədəniyyəti, əxlaqı, estetik baxışları haqqında qiymətli məlumatlar əldə etmək mümkündür.
Osmanlı ədəbiyyatında mədhnamə janrı xüsusilə inkişaf etmişdir. Xocazadə Məhəmməd Übeydulla bəy kimi tanınmış şairlər də mədhnamələr yazmışlar. Onların əsərləri həm dil-üslub baxımından zənginliyi, həm də obrazlılığı ilə seçilir. Mədhnamələr sadəcə tərifləməkdən ibarət deyil, eyni zamanda müəyyən bir ideyanı, fikri oxucuya çatdırmaq üçün də vasitə kimi istifadə olunub.
Müasir dövrdə də mədhnamə janrı öz aktuallığını qoruyub saxlayır. Lakin klassik mədhnamələrlə müqayisədə müasir mədhnamələr daha müxtəlif formalarda və üslublarda yazılır. Onlarda daha çox müasir dil və ifadə vasitələrindən istifadə olunur. Ancaq əsas məqsəd – tərif etmək və həmin obyektə münasibətdə yüksək dəyərləndirməni ifadə etmək - dəyişməz olaraq qalır.