Məcazi sifəti ərəbcə köklərə malik olub, ədəbiyyatda və dilçilikdə geniş istifadə olunur. Hərfi, yəni sözün düz mənasının xaricində, gizli, dolayı yolla ifadə olunan mənanı bildirir. Bu məna, həqiqi mənanın əsasında yaradılan yeni, obrazlı bir məna təşkil edir və dinləyiciyə və ya oxucuya əsas mənanı başqa bir perspektivdən qavramağa imkan verir.
Məcazi mənanın əsasını metafora, metonimiya, personifikasiya kimi bədii vasitələr təşkil edir. Məsələn, "dəmir qələm" ifadəsi həqiqətən dəmir parçasından düzəlmiş qələm demək deyil, əksinə, sərt, qəti, kəskin yazını ifadə edir. Bu, məcazi bir ifadədir. Digər bir nümunə olaraq "ürəyim qan ağladı" ifadəsini göstərə bilərik. Ürəyin qan ağlaması fiziki olaraq mümkün deyil, ancaq dərindən kədərlənmə, dərin qəm hissi ifadə edir.
Məcazi ifadələr dilə canlılıq, ifadəlilik və incəlik qatır. Onlar həqiqətən dəqiq və aydın olmayan hissləri, düşüncələri və hadisələri daha təsirli şəkildə təsvir etməyə imkan verir. Məcazi ifadələrin düzgün anlaşılması üçün kontekstə, mədəniyyətə və dilin incəliklərinə bələd olmaq vacibdir. Çünki eyni sözün fərqli kontekstlərdə tamamilə fərqli məcazi mənaları ola bilər.
Qısacası, məcazi məna, dilin zənginliyini və ifadə imkanlarını genişləndirən, oxucu və ya dinləyicinin təxəyyülünü canlandıran və əsərin anlaşılmasını daha dərin və maraqlı edən bir üsuldur. Ədəbiyyatın canlılığı və gücü məhz bu məcazi ifadələrdən qaynaqlanır.