Messo (ital. messo) musiqi terminidir və səs dinamikasının orta səviyyəsini, yəni nə çox səssiz, nə də çox səsli ifanı bildirir. İtalyanca "orta" mənasını verən "mezzo" sözündən törəmişdir. Bu termin, ifaçının səsinin həcm və intensivliyini necə idarə etməli olduğunu göstərir, dinamikada həddindən artıq yumşaqlıqdan və ya sərtlikdən uzaqlaşmağı, balanslı və təbii bir ifa tərzi seçməyi tələb edir.
Messo, piano (yumşaq) və forte (səsli) kimi digər dinamik göstəricilərin arasındakı bir nöqtəni təmsil edir. Əslində, hər hansı bir musiqi əsərinin düzgün ifasında meso vacib rol oynayır. Çünki ifadənin duyğu dolu və inandırıcı olması üçün səsin həcminin daim dəyişməsi lazımdır. Davamlı olaraq eyni səs həcmində ifa monotonluq yaradır və musiqinin ifadə gücünü azaldır.
Musiqi notalarında mesonun göstərilməsi üçün xüsusi bir işarə yoxdur. Bəstəkarlar adətən mf (mezzo forte - orta səsli) və ya mp (mezzo piano - orta yumşaq) kimi qısaltmalardan istifadə edirlər. Lakin, mesonun dəqiq səviyyəsi bəstəkarın üslubundan, ifaçının təfsirindən və əsərin ümumi kontekstindən asılı olaraq dəyişə bilər. Ona görə də, ifaçı meso ilə ifadə olunan hissəni necə ifa edəcəyini öz duyğularına və musiqi anlayışına əsasən təyin etməlidir.
Beləliklə, messo, sadəcə bir səs həcmi göstəricisi deyil, həm də ifaçının musiqi əsərinə olan yanaşmasının, onun ifadə qabiliyyətinin və incəliklərinə olan həssaslığının əksidir. Messo ilə ifa olunan hissələr, musiqi əsərinə daha çox təbii, həyati və balanslı bir xarakter qatır.