Melodramatizm (yun. melos - nəğmə, mahnı + drama - əməl, hadisə) – həddindən artıq duyğu dolu, həyəcanlı və qeyri-təbii şəkildə təsvir edilən hadisələr və ya duyğuların ifadə üsuludur. Melodramatik əsərlərdə həqiqətin gerçək təsviri yerinə duyğuların, xüsusilə də faciəvi və ya romantikmüxalif duyğuların qabarıqlığı önə çıxır. Həqiqət bəzən çox sadələşdirilir və duyğuların təsir gücü üçün qurban edilir.
Melodramatizmin əsas xüsusiyyəti həddindən artıq duyğusal yüklənmədir. Personajlar tez-tez mürəkkəb deyil, sadələşdirilmiş və arxetipikdirlər, onların hərəkətləri isə duyğularının təsiri altında olur, məntiqi düşünmədən və realistik davranışdan uzaqlaşırlar. Hadisələr gözlənilməz və dramatik dönüşlərlə zəngindir, gərginliyi davamlı olaraq artırır və tamaşaçıda güclü emosiyalar yaradır.
Melodramatizm ədəbiyyatda, teatrda, kinoda və hətta gündəlik həyatda müşahidə oluna bilər. Əsərlərdə melodramatizmin istifadəsi bədii təsir yaratmaq üçün olsa da, həddindən artıq istifadəsi əsərin inandırıcılığını azalda bilər. Gündəlik həyatda isə melodramatizm həddən artıq dramatizasiya, duyğuların şişirdilməsi və hadisələrə qeyri-obyektiv yanaşma kimi özünü göstərə bilər. Bu da həm insanlarla ünsiyyətdə, həm də problemlərin həllində maneə yarada bilər.
Melodramatizmin əsasən mənfi bir anlamı olsa da, bədii əsərlərdə müəyyən dozada istifadəsi oxucunun və ya tamaşaçının emosiyalarına təsir etmək və əsərin məzmununu daha dərin şəkildə çatdırmaq üçün səmərəli bir vasitə ola bilər. Əsas odur ki, melodramatizm həqiqəti kölgədə qoymasın və inandırıcılığı pozmasın.