Vəsatət (ər. وساطة - vəsāṭa — vasitəçilik, aracıq olmaqdan) sözü köhnə və rəsmi üslubda işlənən bir termindir. Əsas mənası "arada vasitə olmaq, vasitəçilik, araçılıq, miyançılıq"dır. Yəni, iki tərəf arasında problemin həlli, bir işin görülməsi və ya istəyin yerinə yetirilməsi üçün aracı olmaq, tərəfləri barışdırmaq və ya bir-birinə kömək etmək məqsədilə müdaxilə etməkdir.
Lüğətlərdə "rəsmi xahiş" mənasının verilməsi də düzgündür, çünki vəsatət adətən rəsmi bir şəkildə, yüksək vəzifəli şəxslərə, qurum və ya təşkilatlara edilən bir xahiş formasını ifadə edir. Bu xahiş müraciət edənin özünün birbaşa həll edə bilmədiyi bir problemi həll etmək üçün nüfuzlu bir şəxsin və ya qurumun köməyindən istifadə etməsini nəzərdə tutur.
Misal üçün: "O, vəzifəli şəxsə vəsatətlə müraciət edərək işinin həll olunmasını istədi." bu cümlədə vəsatət rəsmi bir xahiş olaraq işlənir. Digər bir misal: "Onların barışması üçün qohumlarının vəsatəti oldu." burada isə vəsatət vasitəçilik mənasında işlənir. Sözün köhnə və rəsmi üslubda işlənməsi onun müasir dilçilikdə daha az tez-tez istifadə olunmasına səbəb olur, lakin ədəbiyyatda və rəsmi sənədlərdə hələ də rast gəlinir.
Qeyd etmək lazımdır ki, vəsatət həm müsbət, həm də mənfi mənada işlənə bilər. Müsbət mənada kömək, vasitəçilik, barışdırma kimi, mənfi mənada isə ədalətsizliyə, haqsızlığa yol açan müdaxilə kimi başa düşülə bilər. Məsələn, "Onun haqsız vəsatəti işə mane oldu." cümləsində vəsatət mənfi bir kontekstdə işlənir.