Şuğul₂ (mənbə: Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti): "Çuğul" sözünün dialektal variantıdır. Əsasən, şifahi nitqdə, xüsusilə də şimal-qərb dialektlərində işlədilir. "Çuğul"un özü isə qara, kirli, çirkli mənasını verir və çox vaxt qaranlıq, pis əməllər, qaranlıq, pis adamlar üçün işlədilir. Beləliklə, "şuğul" da eyni kontekstdə, yəni pis, alçaq, eybəcər, iyrənc, xoşagəlməz, dəyəri olmayan şəxs və ya əşya haqqında danışarkən işlənir. Sözün əsas mənası "çirkli, qaranlıq" olsa da, metaforik mənada "pis, alçaq" kimi işlədilməsi daha geniş yayılmışdır. Sözün kökü türk dillərinin ortaq leksikasına aiddir və qaranlıq, çirkli rəngləri bildirən kökdən törəmişdir.
S. Rəhimovun misalında olduğu kimi, "O dünyada da elənçi şuğulları heç kəs içərisinə qoymur, burnuna vurub qovur" cümləsində "şuğul" sözü "pis, iyrənc, rəzil adamlar" mənasında işlənir. Bu cümlədə "şuğul"lar cəmiyyətdən uzaqlaşdırılan, rədd edilən şəxsləri təmsil edir. "Burnuna vurub qovur" ifadəsi isə onların qəbul edilməməsini, rədd edilməsini güclü bir şəkildə ifadə edir.
Digər nümunələr:
- "O evdə şuğul bir iş varmış." (Bu cümlədə "şuğul" pis, qaranlıq, şübhəli bir işi ifadə edir.)
- "Bu şuğul adamdan uzaq dur." (Bu cümlədə "şuğul" pis, alçaq, etibarsız bir şəxsi ifadə edir.)
- "Həyətdə şuğul bir şey görürdüm." (Burada "şuğul" qaranlıq, aydın olmayan bir şeyi bildirir.)
Beləliklə, "şuğul" sözü kontekstə görə "çirkli, qaranlıq, pis, alçaq, iyrənc" kimi müxtəlif mənalarda işlənə bilsə də, əsas mənası "çirkli" və ya "pis" kimi qəbul edilə bilər. Sözün bu istifadəsi daha çox şifahi nitqdə, xüsusilə də Azərbaycanın şimal-qərb bölgələrində müşahidə olunur.