Şöhrətpərəst (ər. şöhrət + fars. pərəst) sifəti, şöhrətə həddindən artıq meyl edən, şöhrət düşkünü olan şəxsi ifadə edir. Lüğətlərdəki qısa təriflərdən fərqli olaraq, şöhrətpərəstlik sadəcə "vəzifə, fəxri mövqe, ad, vəzifə və s.-yə həddən artıq can atmaq"la məhdudlaşmır. Bu, daha mürəkkəb bir psixoloji və sosial fenomendir.
Şöhrətpərəst insan özünü təsdiq etmək, başqalarının hörmətini və təsdiqini qazanmaq üçün şöhrətə can atır. Bu can atma, həqiqi nailiyyətlərdən daha çox, görünən nailiyyətlərə, xarici aləmin təsdiqinə yönəlir. Ona görə də, şöhrətpərəstlik tez-tez təkəbbür, lovğalıq, özünüdəyərləndirmənin şişirdilməsi, hətta riyakarlıqla müşayiət olunur. Şöhrətpərəstin əsas məqsədi özünə yüksək status qazanmaq, digərlərindən üstün olmaq, adını tarixə yazdırmaqdır. Bu məqsədə çatmaq üçün o, müxtəlif yollardan istifadə edə bilər: əməllərini şişirtmək, başqalarının nailiyyətlərini mənimsəmək, yalan danışmaq, intriqalar qurmaq və s.
Şöhrətpərəstlik, əlbəttə ki, həmişə mənfi hal kimi qəbul olunmur. Müəyyən dərəcədə şöhrətə can atmaq, özünü inkişaf etdirmək, yüksək məqsədlərə nail olmaq üçün stimul ola bilər. Ancaq şöhrətpərəstlik həddini aşdıqda, insanın həyatının digər vacib sahələrini (ailə, dostluq, mənəvi dəyərlər) kölgədə qoyduqda, mənfi nəticələrə səbəb olur. Bu halda şəxs özünü tamamilə şöhrətin qulu kimi hiss edir və həyatının mənasını yalnız başqalarının təsdiqlənməsində görür.
Cümlədə işlənmə nümunələri:
- O, şöhrətpərəst bir siyasətçi idi və hər şeydən çox seçkilərdə qələbə qazanmağı düşünürdü.
- Şöhrətpərəst sənətkar əsərlərini yalnız pul və şöhrət qazanmaq üçün yaradırdı.
- Heç kim onun şöhrətpərəst davranışlarından xoşlanmırdı.
- Şöhrətpərəstliyin acı sonu hər kəsə məlumdur.