Şitab sözü fars dilindən keçmiş klassik bir söz olub, əsas mənası "tələsmə, sürət, tezlik"dir. Lüğətlərdəki qısa izahı bu mənaları əhatə etsə də, daha geniş və dəqiq bir təhlilə ehtiyac var. Sözün kökü olan Farsca "شتاب" (şutāb) feili "tələsmək, sürətlənmək, tez hərəkət etmək" mənalarını verir. Bu məna çalarlarının Azərbaycan dilindəki işlənməsində də öz əksini tapır.
Şitab, sadəcə olaraq fiziki sürəti deyil, həm də əqli və ya hərəkətin həyata keçirilməsindəki sürətlilik hissini ifadə edir. Məsələn, "işə şitab etmək" deyəndə yalnız fiziki sürətdən deyil, həm də işə qarşı olan tələsikliyi, həvəsliyi ifadə edirik. Bu baxımdan, "tələsmə" mənası daha ön plana çıxır. Söz, həm müsbət, həm də mənfi kontekstlərdə işlənə bilər. Müsbət kontekstdə, işgüzarlığı, fəallığı ifadə edərkən, mənfi kontekstdə isə düşünmədən, səhv hərəkətlər etməyə səbəb olan tələsikliyi bildirir.
"Şitab etmək (eyləmək)" ifadəsi isə köhnə, klassik üslubda işlənən bir ifadədir. Müasir Azərbaycan dilində daha çox "tələsmək", "sürətlənmək", "tezləmək" kimi sinonimləri üstünlük təşkil edir. Lakin "şitab etmək" ifadəsi şeir və ya köhnə ədəbiyyat nümunələrində özünəməxsus bir bədii təsir yaradır və mətnə klassik bir hava qatır. Misal olaraq, verilən beytin "...Hər kimsə ki, şitab eylər..." misrasında şair, tələsik hərəkət edən və sonradan peşman olan insanları tənqid edir. Bu misalda "şitab eylər" ifadəsi tələsik davranışın mənfi nəticələrini vurğulayır.
Yekun olaraq, "şitab" sözü klassik Azərbaycan dilinin zəngin leksikasının bir parçasıdır. Mənası isə kontekstdən asılı olaraq "tələsmə", "sürət", "tezlik", "həvəs" və ya "tələsiklik" kimi müxtəlif çalarlar daşıya bilir. Sözün müasir dilə uyğun istifadəsi məhdud olsa da, ədəbi əsərlərdə özünəməxsus yeri və funksiyası vardır.