Şiranə (fars. شیرینه - şirine) — zərf. Azərbaycan dilində əsasən iki mənada işlənir:
1. Şir kimi, aslan kimi, qüvvətli və cəsur kimi. Bu mənada söz birbaşa şirin qüdrətini, gücünü və cəsarətini ifadə edir. Məsələn, "Şiri şiranə tutarlar" atalar sözündə olduğu kimi, şirin tutulma prosesi onun qüdrəti ilə əlaqələndirilərək təsvir olunur. Bu istifadədə şiranə sözü, şirin xarakterik xüsusiyyətlərini - qüvvətini, cəsarətini, qorxmazlığını vurğulayır. "Döyüşçü şiranə vuruşdu" kimi cümlələrdə də bu məna aydın görünür. Şiranənin bu mənasında "aslan kimi", "pələng kimi" ifadələri sinonim kimi istifadə oluna bilər, lakin "şiranə" sözü daha poetik və təsirli səslənir.
2. Məcazi mənada: Qəhrəmancasına, şücaətlə, cəsarətlə, igidliklə. Bu istifadədə şiranə sözü şirin fiziki gücündən daha çox onun simvolizə etdiyi qəhrəmanlıq, cəsarət və qorxmazlıq kimi keyfiyyətlərə işarə edir. Bu mənada "qəhrəmancasına", "cəsarətlə", "şücaətlə" sözləri sinonim kimi istifadə edilə bilər. Məsələn, "O, vəzifəsini şiranə yerinə yetirdi" cümləsində şəxsin vəzifəsini yerinə yetirməsindəki qəhrəmanlığı, cəsarəti vurğulanır. "Şiranə mübarizə apardı" kimi ifadələr də bu mənada işlənə bilər. Bu mənada "şiranə" sözü, hərəkətin səciyyəsini daha canlı və obrazlı şəkildə ifadə etmək üçün istifadə olunur.
Qeyd etmək lazımdır ki, "şiranə" sözü daha çox yazılı ədəbiyyatda, xüsusilə də poetik üslubda işlənmiş və müasir Azərbaycan dilində tez-tez rast gəlinmir. Lakin sözün ifadə etdiyi mənaların canlılığı və obrazlığı onu dilin bədii ifadə vasitələri arasında dəyərli edir.