Şərm sözü fars mənşəlidir (شرم) və Azərbaycan dilində əsasən "abır", "həya", "utanma" və "xəcalət" mənalarında işlənir. Lüğətlərdəki qısa izah kifayət qədər geniş deyil və sözün zəngin semantik spektrini tam əks etdirmir. Şərm, sadəcə olaraq bir duyğu deyil, həm də bu duyğunun sosial davranışa təsiridir. O, insanın özünün və ya başqalarının davranışına mənfi reaksiya verməsinə, pis əməllərdən çəkinməsinə, etik qaydalara riayət etməsinə səbəb olur. Bu baxımdan, şərm sadəcə bir hissi deyil, həm də özünü tənzimləmə mexanizminin bir hissəsidir.
Şərmin "abır" mənası daha çox sosial nüfuz, hörmət və itirilməsindən qorxma ilə əlaqəlidir. İnsan əməllərinin ictimai rəyə mənfi təsirini düşünərək, bu cür davranışlardan çəkinir. Məsələn, "Şərmini itirməkdən qorxurdu" cümləsində şərm, sosial nüfuzun qorunması ilə bağlıdır.
"Həya" mənası isə daha çox özünəməxsus daxili bir təmizlik və təmkin hissi ilə əlaqələndirilir. Həya, qadınlara daha çox aid edilən bir anlayış olsa da, hər iki cinsdə mövcuddur və özünəməxsus dəyərlər sisteminin əksidir. Məsələn, "Həyalı qız" ifadəsi, qızın təmkinli və ehtiyatlı davranışını ifadə edir.
"Utanma" və "xəcalət" mənaları isə daha konkret vəziyyətlərlə bağlıdır. Utanma, yanlış bir iş görüldükdə və ya səhv bir şey söylənildikdə ortaya çıxan bir duyğudur. Xəcalət isə daha çox kənardan gələn rəy və qiymətləndirmələrlə əlaqəlidir. Məsələn, "Yanlış əməlimi görüb utandım" və ya "Onun qarşısında xəcalət çəkdim" cümlələrində utanma və xəcalət hissləri müxtəlif kontekstlərdə əks olunur.
Misal olaraq verilən "Nə rəhm bilər, şərm qanar, ağlamaq anlar; Böylə fələk olmaz" beytində şərm, rəhmliliklə əlaqələndirilir. Bu, şərm hissinin insanın mənfi əməllərdən çəkinməsinə səbəb olan daxili bir maneə olduğunu göstərir. Rəhmsizlik, şərmsizlik və ağlamaq (əzab çəkmə) bir-biri ilə əlaqələndirilir və bu üçlü, bədbəxt bir taleyin təsvirini yaradır. Bu nümunədə şərm, mənəvi keyfiyyətlərlə sıx bağlıdır.