Şərarəli sözü Azərbaycan dilində sifət olub, əsasən "qığılcımlı", "qığılcımsaçan" mənalarını ifadə edir. Lakin bu izah kifayət qədər dəqiq deyil və sözün əsl mənasını tam əhatə etmir. "Şərarə" kökündən törəmiş "şərarəli" sözü, qığılcımın sadəcə görünüşündən daha çox, onun işıq saçan, parıldayan, həyəcan verən, hətta təhlükəli ola bilən dinamizmini, enerjisini ifadə edir. Yəni, sadəcə qığılcımın olmasını deyil, onun gücünü, təsirini, hətta bir az da təhdidini bildirir.
Sözün etimologiyasına nəzər salsaq, "şərarə"nin farsca "şərərə" sözündən götürüldüyünü görərik. "Şərərə" isə "qığılcım, parıltı, işıq saçma" mənalarını verir. Beləliklə, "şərarəli" sözü, obyektin sadəcə qığılcımlanması deyil, həmin qığılcımın ifadə etdiyi parlaqlıq, canlılıq, həyəcanverici enerji və hətta təhlükəni əks etdirir.
Verdiyiniz nümunə cümlədə ("Qara buludlar Günəş şüasını bizdən gizləyirkən, gün o şərarəli oxlarını bizə çatdırmağa çalışırdı") "şərarəli oxlar" ifadəsi Günəş şüalarının buludların arasından keçərək yerə çatmağa çalışmasını ifadə edir. Burada "şərarəli" sözü şüaların güclü, nüfuz edici, sanki deşici qüvvəsini, buludları deşib keçməyə çalışan həmin enerjini, həyəcanı ifadə etmək üçün işlənilib. Sadəcə "qığılcımlı şüalar" demək, bu ifadənin poetik və təsirli təsvirini zəiflədərdi.
Başqa nümunələr: "Şərarəli gözlər" (parıldayan, canlı, həyəcanlı gözlər), "Şərarəli düşüncələr" (parlaq, ilhamverici, enerjili düşüncələr), "Şərarəli qələm" (ustalıqla yazan, əsərləri ilə heyranlıq doğuran qələm). Bu nümunələrdə də "şərarəli" sözü yalnız fiziki qığılcımı deyil, həm də canlılıq, enerji, parlaqlıq, qüvvət mənalarını ifadə edir.