Şeytansifət sözü Azərbaycan dilində əsasən "şeytana bənzəyən", "şeytan xasiyyətli" mənasında işlənir. Lüğətlərdə verilən "şeytana oxşayan, şeytan kimi, şeytan xasiyyətli" ifadələri bu mənanı qısaca əks etdirir, lakin sözün ifadə etdiyi incəlikləri tam əhatə etmir.
Etimoloji baxımdan "şeytan" + "sifət" morfemlərindən təşkil olunmuşdur. "Şeytan" fars mənşəli olub, pislik, şər, dəhşət, bədbəxtlik simvolu olan mifik bir varlığı ifadə edir. "Sifət" isə "üz", "görünüş", "xarici qiyafə" və daha geniş mənada "xasiyyət", "təbiət" mənalarını verir. Beləliklə, "şeytansifət" sözü həm fiziki görünüşün, həm də xarakterin pisliyə, dəhşətə, şərə işarə etdiyini bildirir.
Bu söz əsasən insanın pis, təhlükəli, xoşagəlməz xasiyyətini ifadə etmək üçün işlənir. Sözün işlənməsində əsas vurğu əxlaqi keyfiyyətlərə yönəlir. Məsələn, "O, şeytansifət adamla heç bir əlaqədə olmaq istəmirdi" cümləsində şəxsin pis niyyətli, aldadıcı və ya təhlükəli olduğu vurgulanır. Həmçinin, söz əsərlərdə insanın dəhşətli və qorxulu görünüşünü təsvir etmək üçün də işlənə bilər: "Qaranlıqda onun şeytansifət üzü məni qorxuya saldı".
Qeyd etmək lazımdır ki, "şeytansifət" sözü ağır tənqidi ifadə olduğu üçün ədəbi və gündəlik danışıqda ehtiyatla işlənməlidir. Daha yumşaq ifadələrə üstünlük verilməsi məsləhət görülür.
Nümunə cümlələr:
- Onun şeytansifət baxışları məni qorxutdu.
- Şeytansifət düşməni məhv etmək üçün hər şeyə hazırdı.
- Hekayədəki qəhrəman şeytansifət bir varlıqla qarşılaşdı.