Şeydalıq (ər. şeydâ + -lıq) is. Dəlicəsinə, həddən artıq, nəzarətsiz bir şəkildə duyulan vurğunluq, aşiqlik və ya məftunluq halını ifadə edir. Bu hal, sözün əsl mənasında şəxsiyyətin əqli və ya emosional tarazlığının pozulmasına qədər gedə biləcək, qətiyyən mülayim və ya nizamlı olmayan, həddindən artıq şəfqət, ehtiras və ya istəklə xarakterizə olunur. Sadəcə olaraq "aşiqlik" sözü ilə ifadə oluna bilməyəcək qədər güclü, hətta özünü itirməyə qədər gedən bir vəziyyəti əks etdirir.
Şeydalıq, klassik ədəbiyyatımızda və xalq yaradıcılığımızda tez-tez rast gəlinən bir termindir. Əsasən, eşqin həddini aşması, vəhdətin qüvvətlə yaşandıqda sərgilənən psixo-emosional vəziyyət kimi təsvir edilir. Bu vəziyyət şəxsin digər həyat aspektlərinə daha az diqqət yetirməsinə, hətta onları tamamilə səmtə çıxarmağına gətirib çıxara bilər.
Məsələn, "Şeydalığım oldu aləmə faş; Nifrət qılar oldu yarü yoldaş" misrasında şairin aşkının o qədər həddini aşdığını, hətta yaxın ətrafının belə ondan nifrət etməsinə səbəb olduğunu görürük. Bu misal, şeydalığın təkcə müsbət tərəflərini deyil, həm də mənfi nəticələrini göstərir. "Şeydalıq" sözü, özünə məxsus intensivliyi və həddini aşması ilə "aşiqlik", "məhəbbət", "vurğunluq" kimi sözlərdən fərqlənir.
Bir sözlə, şeydalıq həddini aşmış, nəzarətsiz, dəlicəsinə bir ehtiras və ya məhəbbət halını ifadə edir. Bu hal, özünü tamamilə başqa bir insana həsr etməkdən, onun üçün hər şeydən keçməkdən, hətta məhv olmağa hazır olmaqdan ibarət ola bilər. Ədəbiyyatda istifadəsində bu emosional dərinliyi və həddini aşmasını vurğulamaq vacibdir.