Süysün sözü Azərbaycan dilində at və digər qoşqu heyvanlarının boyun nahiyəsini təşkil edən, bel sütununa birləşən hissəni ifadə edir. Daha dəqiq desək, süysün, boyunun belə keçid hissəsi olub, boyun əzələlərinin və oynaqlarının yoğunlaşdığı, həm də qabırğa qəfəsinin yuxarı hissəsinə yaxınlaşdığı anatomik bölgədir. Bu bölgənin həm hərəkətliliyi, həm də möhkəmliyi heyvanın yük daşıma və hərəkət qabiliyyəti üçün əhəmiyyətlidir.
Etimoloji baxımdan "süysün" sözünün mənşəyi tam aydın deyildir, lakin türkiyə dilləri içərisindəki qohum sözlərlə müqayisəli tədqiqatlar aparmaq lazımdır. Sözün fonetik quruluşuna əsasən, qədim türk dillərindəki "süy" (sümük, sümüklü) və ya "süyək" (sümük) kökləri ilə əlaqələndirilməsi mümkündür. Bu halda "süysün" sözü "sümüklü yer", "möhkəm sümüklü hissə" kimi mənalar daşıya bilər. Əlavə olaraq, "süy" kökü ilə əlaqəli digər sözlərin (məsələn, sümüklü, suylu) semantik sahəsi nəzərə alınmalıdır.
Misal olaraq verilən "[Koroğlu] əlini atın süysünündən qoyub sağrısına qədər çəkdi" cümləsində süysün sözü atın boyun-bel birləşmə nöqtəsini, atın bədəninin bu hissəsini göstərir. Bu cümlədə süysünün atın bədənindəki topoqrafik mövqeyini və əlinin həmin hissəyə qoyulmasını aydın şəkildə ifadə edir. Digər cümlələrdə isə süysün sözü bu mənadan kənara çıxmadan, həmişə atın və digər qoşqu heyvanlarının boyun-bel birləşmə nöqtəsini bildirir. Məsələn: "Atın süysünü güclü idi", "Süysünün yarası onu narahat edirdi".
Qısaca, "süysün" sözü, at və oxşar heyvanlarda anatomik olaraq dəqiq müəyyənləşdirilə bilən bir bölgəni ifadə edir və ədəbiyyatda, xüsusilə at minmə və atlarla bağlı olan əsərlərdə tez-tez rast gəlinən bir termindir.