Sirab (fars. سراب, sarāb) sözü Azərbaycan dilində əsasən "doymuş, suyu çox olan" mənasında işlənir. Fars dilindən keçmiş bir söz olub, əslində "sərin su", "sərin bulaq" mənalarını da ehtiva edir. Bu mənada, sadəcə mayenin miqdarından danışılmır, həm də onun keyfiyyəti – sərinliyi və təravətliliyi nəzərə alınır. Beləliklə, "sirab" yalnız miqdar baxımından deyil, həm də keyfiyyət baxımından doymuşluğu ifadə edir.
Lüğətlərdə "sirab etmək" ifadəsi daha çox "su ilə doyurmaq" kimi izah olunsa da, bu ifadənin daha geniş konteksti vardır. Məsələn, torpağı sirab etmək deyəndə sadəcə suvarmaq deyil, torpağın su ilə tamamilə doyması, nəmin bütün qatlarına yayılması nəzərdə tutulur. Bu mənada "sirab etmək" "tam doyurmaq", "tam nəmləndirmək" mənalarını da ehtiva edir. Həmçinin, metaforik mənada da işlənə bilər; məsələn, "ruhunun susuzluğunu sirab etmək" deyəndə insanın ruhi ehtiyaclarının tam təmin olunması nəzərdə tutulur.
Tarixi mənbələrə əsasən, "sirab" sözü ədəbi dilin klassik nümunələrində daha geniş işlənmiş, müasir dilin daha sadə və konkret ifadələri ilə əvəz olunmuşdur. Ancaq poetik dil və ya klassik əsərlərin tərcümələrində bu sözün orijinal mənasını və ifadə etdiyi incəlikləri qorumaq vacibdir. Məsələn, "sirab bağlar" ifadəsi sadəcə "suvarılan bağlar"dan daha çox, sulu, yaşıl, təravətli, gözəl bağlar təsəvvürünü yaradır.
Qısacası, "sirab" sözü sadəcə "doymuş" mənası ilə məhdudlaşdırıla bilməz. Onun əsl mənası, sərinlik, təravət, tam doyma və bəzən metaforik mənaları da özündə əks etdirir. Sözün istifadəsi kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilər və hər dəfə bir qədər fərqli nüanslar əlavə edər.