Sərdabə (fars. سردابه – sardâbe) sözü fars dilindən götürülmüşdür və əslində yeraltı, sərin otaq mənasını verir. Azərbaycan dilində isə, əsasən, bir və ya bir neçə ölünün basdırıldığı, üstü tikili qəbir və ya məqbərə kimi işlənir. Lakin, yalnız üstü örtülü, yerüstü tikililər üçün deyil, həm də yeraltı, qazılmış qəbirlər üçün də işlənə bilər. Əsas xüsusiyyəti ölülərin dəfn edildiyi yerin müəyyən bir tikilinin, qurğunun daxilində olmasıdır.
Terminin mənşəyini nəzərə alsaq, "sərd" (سرد) - soyuq və "ab" (آب) – su, məkanı ifadə edən köklərdən meydana gəldiyini görərik. Bu da sərdabələrin adətən yeraltı və ya torpaq altında yerləşməsi ilə əlaqədardır. Soyuq və nəmli yeraltı mühitin meyitlərin daha uzun müddət qorunmasına kömək etdiyi güman edilirdi. Bu səbəbdən də, sərdabələr həm də dəfn yeri kimi seçilirdi.
Müasir Azərbaycan dilində "sərdabə" sözü əsasən tarixi kontekstdə və ya memarlıq abidələrini təsvir edərkən işlənir. Məsələn: "Şəkinin tarixi sərdabələri əsrlərin izlərini daşıyır." və ya "Alimin cənazəsi ailə qəbiristanlığındakı sərdabəyə dəfn olundu." kimi cümlələrdə işlənə bilər. Sözün işlənməsində bir çox hallarda "məqbərə" sözü ilə sinonim kimi istifadə olunur, lakin "məqbərə" daha geniş mənada, yəni həm fərdi, həm də kütləvi dəfn yerləri üçün işlənə bilsə də, "sərdabə" daha çox fərdi və ya kiçik qruplar üçün nəzərdə tutulmuş tikilini bildirir.
Qeyd etmək lazımdır ki, "sərdabə"nin mənası kontekstdən asılı olaraq bəzi dəyişikliklər göstərə bilər. Məsələn, ədəbiyyatda və ya tarixi mətnlərdə "sərdabə" sözü bəzən simvolik mənada, gizli, sirli yer kimi də işlənə bilər.