Sac (is.): Üzərində lavaş, yuxa, bozlama, qutab və sairə kimi nazik xəmir məmulatlarının bişirilməsi üçün nəzərdə tutulmuş, adətən dairəvi formaya malik, ortası qalxıq, qalınlığı nisbətən az olan çuqun və ya dəmir lövhə. Sacın səthi, məmulatın yapışmaması və bişməsinin təmin edilməsi üçün xüsusi hazırlanır (məsələn, yağlanaraq, ya da xüsusi örtüklərlə). Qalınlığı, diametri və materialına görə müxtəlif növləri vardır. Əsasən ocaq üzərində və ya xüsusi sobalarda istifadə olunur.
Etimalogiyası: "Sac" sözünün etimologiyası türk dillərindən gəlmədir. Qədim türk dillərində "səth", "üz", "lövhə" mənalarını ifadə edən kökdən törəmişdir. Bu kökün müxtəlif türk dillərindəki formaları sözün səthinə, düz, hamar bir səthə işarə edir. "Sac" sözünün "səth" mənası ilə birbaşa əlaqəli olub, bişirmə səthi kimi istifadə edilən əşyaya aid edilməsi onun mənasının inkişafını göstərir.
İstifadə nümunələri:
1. Nənəm qızmar sac üzərində dadlı lavaş bişirib.
2. Toxunmağa belə qorxulu dərəcədə qızmar sac üzərində nazik yuxalar şişib.
3. Qoca qadın əlləri ilə sacı çevirib, üzərinə əl ilə çəkilmiş bozlamaları diqqətlə baxıb.
4. Alovun üstündəki sacdan tökülən isti buxar otağı bürümüşdü.
5. Yeni alınmış sacı yağlayıb, üstündəki kömürləri düzəltdi.
6. Qədim sacların nadir nümunələri muzeydə sərgilənir.