Rəhavi (ərəb. رهاوی) Azərbaycan klassik musiqisinin muğamlarından biridir. Fars dilindən götürülmüş bir termin olaraq, etimoloji kökü dəqiq müəyyənləşdirilməsə də, ehtimal olunur ki, "rahatlamaq", "sərhədsiz olmaq", "azadlıq" kimi mənaları əks etdirən köklərdən törəmişdir. Bu, muğamın əsas xüsusiyyətlərindən biri ilə – sərbəst, axıcı, geniş improvizasiya imkanlarına malik olması ilə – əlaqələndirilə bilər.
Musiqişünaslıq ədəbiyyatında rəhavinin spesifik xüsusiyyətləri haqqında müxtəlif təsvirlər mövcuddur. Bəzi mənbələr onun daha çox lirik və melanxolik xarakter daşıdığını, digərləri isə onun enerjili, həyəcanlı hissləri ifadə etmək qabiliyyətinə malik olduğunu qeyd edir. Bu, əslində, ifaçıların şəxsi interpretasiyasından və üslubundan asılı olaraq muğamın ifadə etdiyi hisslərin çoxşaxəliliyindən irəli gəlir. Rəhavi, digər muğamlarda olduğu kimi, özündə müxtəlif məqamları bir araya toplayır və ifaçının yaradıcılığına geniş imkanlar yaradır.
Rəhavi muğamının strukturu, digər muğamlarda olduğu kimi, müəyyən qaydalar çərçivəsində olsa da, improvizasiyaya geniş yer verir. Bu, ifaçının musiqinin melodik xəttini, ritmini, intonasiyasını və ifadə vasitələrini öz zövqünə uyğun şəkildə dəyişməsinə imkan verir. Beləliklə, hər bir ifaçı tərəfindən səsləndirilən rəhavi, özünəməxsus bədii ifadəyə malik olur. Muğamın tərkibindəki dəyişikliklər, ifaçının ustalığı, musiqinin ümumi əhval-ruhiyyəsi və digər amillər rəhavinin hər bir ifasında unikal bir təcrübə yaşanmasını təmin edir.
Cümlə içərisində istifadəsi nümunələri: