Rahəvi (ərəbcə رَحَوِيّ - rəhəviyy sözündən törəmişdir) Orta əsrlər Yaxın Şərq musiqi mədəniyyətinin mühüm tərkib hissəsi olan, 12 əsas muğamdan biridir. Adı ərəb dilindəki "rəhv" (رَحْو) – "sərin, xoş, təravətli" sözündən götürülmüşdür və muğamın əsas xarakterini, əsasən mahnıların ifa üslubunu ifadə edir. Musiqişünaslar rahəvi muğamının melodik quruluşu, məqam dəyişiklikləri və ümumi ifadə tərzi ilə digər muğamlardan fərqləndiyini qeyd edirlər. Bu fərqləndirici xüsusiyyətlər arasında, məsələn, müəyyən səslərin istifadəsi, xüsusi ritmik nümunələr və dinamik ölçülərin tətbiqi göstərilə bilər.
Rahəvi muğamı, öz melanxoliyası, incəliyi və təravətli səsləri ilə dinləyicilərə fərqli əhval-ruhiyyə bəxş edir. Onun ifasında həm ağır, həm də şən məqamların qarışığı özünü göstərir. Bu muğam, klassik Azərbaycan musiqisinin zəngin və rəngarəng dünyasının əsas tərkib hissələrindən biri olaraq, əsrlər boyu öz əhəmiyyətini saxlamış və müasir musiqi ənənələrində də öz əksini tapmaqdadır.
Rahəvi haqqında olan məlumatlar, əsasən, yazılı mənbələrdən çox, şifahi ənənə və nəsillərdən nəsillərə ötürülmüş musiqi təcrübələrindən əldə edilmişdir. Müasir musiqişünaslar rahəvi muğamının tarixi inkişafını, strukturlarını və variantlarını araşdıraraq, onun əhəmiyyətini daha dəqiq müəyyən etməyə çalışırlar. Rahəvi muğamının ifasında istifadə olunan əsas məqamlar və səslər haqqında dəqiq məlumatlar toplamaq və bu məlumatları sistemləşdirmək musiqi elm üzrə tədqiqatların əsas məqsədlərindən biridir.
Cümlədə nümunələr:
"Bu axşam konsertdə ən çox bəyəndiyim muğam rahəvi oldu."
"Xanəndənin ifa etdiyi rahəvi muğamı dinləyənləri valeh etdi."
"Rahəvi muğamının təravətli səsləri ətrafı əhatə etdi."