Puçur sözü Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında iki əsas mənada işlənir. Birincisi, bitkilərdə, xüsusilə ağac və kollarda yeni çıxan, hələ tam inkişaf etməmiş, kiçik tumurcuq deməkdir. Bu mənada “puçur” sözü yeni həyatın, təzəliyinin simvolu kimi qəbul edilə bilər. Misal üçün, Mir Cəlalın əsərindəki “Mən sakitcə dayanıb ağaca baxır, puçurlarına… diqqət edirdim” cümləsində “puçur” sözü məhz bu mənada – ağacın yeni tumurcuqları kimi işlənmişdir. Bu mənada sinonim kimi “bərpəst”, “cəmini”, “şirə” sözlərini göstərmək olar, lakin bunlar tam sinonim deyil, kontekstə görə seçilir.
İkinci mənası isə daha obrazlıdır və “damcı-damcı axan tər, tər damcıları” mənasını verir. Bu, daha çox poetik üslubda, təsviri ifadələrdə işlənir. Məsələn, “Əllərindən puçurlar axırdı” cümləsində tər damcılarının incə, yavaş-yavaş axmasının təsviri verilir. Bu mənada “damcı”, “tər damcısı”, “nəm” sözləri sinonim kimi göstərilə bilər, ancaq “puçur” sözü daha çox incəliyi, zərifliyi vurğulayır. Tərkibindəki “puç” hissəsinin kökünün “püç”, “püçəmək” felindən törəyən "kiçik olmaq, azalmaq" mənası ilə əlaqəsi də bu mənanın obrazlılığını daha da gücləndirir.
“Puçur” sözünün etimologiyası haqqında dəqiq məlumat yoxdur, lakin türk dilləri qrupunda oxşar mənalı sözlərin olması onun qədim köklərə malik olduğunu göstərir. Sözün mənası və işlənmə üslubuna görə həm konkret, həm də metaforik mənalarda işlənilə bilən zəngin bir leksik vahiddir.