Polisemiya [yun. poly – çox və sema – işarə] dilçiliyə aid bir termin olub, bir sözün bir neçə əlaqəli mənaya malik olmasını ifadə edir. Bu mənalar arasında semantik əlaqə mövcuddur; yəni bir məna digərinin məcazi, metaforik və ya tarixi inkişafı nəticəsində yaranmışdır. Polisemiyanın əsas xüsusiyyəti sözün bütün mənalarının əslində eyni kökə, eyni əsas mənaya istinad etməsidir. Bu mənalar arasında məntiqi və ya assosiativ bir əlaqə varlığını qoruyur.
Məsələn, "tacı" sözünü nəzərdən keçirək. "Tac" sözü həm padşahın başında taxdığı bəzək əşyasını, həm də bir bitkinin çiçək dəstəsini, həm də bir dağın zirvəsini bildirə bilər. Bu üç məna arasında üstünlük, zirvə, mərkəz kimi ümumi bir semantik nüvə mövcuddur. Padşahın tacı, bitkinin çiçək tacı və dağın zirvəsi hamısı bir növ mərkəzi, üstün bir nöqtəni təmsil edir. Bu, polisemiyanın əsas xüsusiyyətidir: əlaqəli mənalar arasında mövcud olan bu məntiqi və ya assosiativ bağ.
Polisemiyanı sinonimiya və homonimiyadan fərqləndirmək vacibdir. Sinonimiya eyni və ya oxşar mənaya malik müxtəlif sözləri ifadə edir (məsələn, gözəl – dəyərli), homonimiya isə eyni səslənən, lakin tam fərqli mənaya malik sözləri (məsələn, qol – əl qolu / qol – çay qolu) təsvir edir. Polisemiyada isə sözün müxtəlif mənaları bir-biri ilə əlaqəlidir və ümumi bir kökdən qaynaqlanır.
Dil inkişafı zamanı polisemiya yeni mənaların yaranmasına səbəb olur. Bir sözün əsas mənası vaxt keçdikcə genişlənərək yeni, əlaqəli mənalar əldə edir. Bu proses məcazi məna əmələgəlməsinə, metaforlaşmaya və metonimiyaya əsaslanır. Polisemiyanın dərindən öyrənilməsi bir sözün tarixini, semantik inkişafını və onun dil sistemində tutduğu yeri anlamağa kömək edir.