Pıqqıldaşma sözü "pıqqıldaşmaq" fellindən törəmiş isimdir. Lüğətlərdə sadəcə olaraq "pıqqıldaşmaq" felinin isim formasının təsviri verilmişdir. Lakin biz bunu daha geniş şəkildə izah edə bilərik.
Mənşəyi: Sözün kökü onomatopoetik (səs təqlidi) xarakter daşıyır. "Pıqqılda-" hiss olunası, incə, tez-tez təkrarlanan səsləri ifadə edir. Bu səslər adətən kiçik quşların, bəzi həşəratların və ya digər kiçik canlıların çıxardığı səsləri təsvir edir. "-ma" isə isim şəkilçisidir, fəaliyyəti, prosesi bildirir.
Mənası: Pıqqıldaşma, kiçik quşların, həşəratların və ya digər canlıların çıxardığı incə, tez-tez təkrarlanan səslərin yığıntısıdır. Bu səslər adətən xoş və sakit olur, ancaq bəzən həm də narahatlıq və ya həyəcan əlaməti kimi qəbul edilə bilər. Yəni, pıqqıldaşma müxtəlif kontekstlərdə fərqli duyğuları ifadə edə bilər.
Cümlədə işlənməsi:
- Bahar gəldi, hər tərəfdən quşların şirin pıqqıldaşması eşidilirdi.
- Səhər tezdən meşədən gələn xoş pıqqıldaşma məni oyandırdı.
- Çəmənlikdəki pıqqıldaşma qəflətən kəsildi, bir şeyin səssizcə yaxınlaşdığını hiss etdim.
- Uşaqlar, çiçəklər arasında oynayaraq, öz aralarında danışıb, incə bir pıqqıldaşma yaradırdılar.
- Həyətdəki qaranlıqdan gələn qəribə pıqqıldaşma onu narahat etdi.
Göründüyü kimi, "pıqqıldaşma" sözü həm təbiətin səslərini, həm də insanların fəaliyyətini ifadə etmək üçün istifadə oluna bilər. Həm konkret, həm də metaforik mənada işlənə bilər.